Damn… epic fail!

… like the almost always out-of-order ticket vending machines at the Koropi suburban railway station (along with the always out-of-order elevators and escalators). Even though the suburban railway is on strike on specific days of each month, these supporting tools seem to be always on strike!

What I also enjoy is some special offers by Greek online e-shops, like the one on the right. The item has a price reduction of 26%, but still you get to buy it 30 euros more expensive than with its normal price! This is only of of the many mistakes found daily in It seems that updating the website with correct information is not always an easy task. Let alone the availability of the featured items, which are usually presented “In stock” but it may take weeks to get in your hands after you order them…

Advertisements

Το μπάχαλο του Αυγούστου…

Πέμπτη μέρα στη σειρά με το ποδήλατο στο γραφείο. Δε με τρομάζει πλέον ούτε η ζέστη, ούτε ο καύσωνας. Και μόνο που σκέφτομαι πόσο χρόνο γλυτώνω από τα τραγικά πλέον θερινά δρομολόγια των λεωφορείων, δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσω το ποδήλατο στο σπίτι. Ευτυχώς με τέτοια ζέστη ο ιδρώτας εξαφανίζεται γρήγορα…

Με τρομάζει όμως η κατάσταση στις δημόσιες υπηρεσίες: Είπα να περάσω από την εφορία, τώρα που λιγόστεψε ο κόσμος, για να πάρω τον κλειδάριθμό μου. Μέσα σε περίπου 35 λεπτά είχαν εξυπηρετηθεί λιγότερα από 5 άτομα και εγώ ήμουν 35 νούμερα μετά. Αλλοδαποί που δεν καταλάβαιναν τι έπρεπε να κάνουν, Έλληνες που επίσηξς δεν μπορούσαν να βγάλουν άκρη με τη γραφειοκρατία της εφορίας. Παραιτήθηκα και έφυγα για τη δουλειά μου.

Με τρομάζει η κατάσταση και στον ίδιωτικό τομέα: Πέρασα από το ταξιδιωτικό πρακτορείο για να βγάλω ακτοπλοϊκά εισιτήρια. Ανοίγει στις 09.00, τελικά άνοιξε με νωχελικούς ρυθμούς στις 09.10. Εγώ ήδη είχα αργήσει για το γραφείο. Μέχρι να ανοίξει και το σύστημα έκδοσης εισιτηρίων είχε πάει 09.20. Τελικά δεν κατάφερα να βγάλω για την επιστροφή, γιατί υπήρχε κάποιο θέμα του πρακτορείου με τις πληρωμές προς την εταιρεία, και το σύστημα θα ενημερωνόταν μετά τις 11.00. Εγώ όμως εργάζομαι και δεν μπορώ να περάσω άλλες ώρες από το πρακτορείο. Αν δεν κυνηγήσετε τη δουλειά, αν δεν μας εξυπηρετήσετε όμως εσείς θα μείνετε χωρίς δουλειά, και μετά θα φταίει το κράτος επειδή εσείς δε μπορείτε να βάλετε τα πράγματα σε μια σειρά.

Την επόμενη φορά θα προτιμήσω online booking των εισιτηρίων. Απρόσωπο αλλά αποδεδειγμένα λειτουργεί και δε με καθυστερεί από τη δουλειά μου. Και δε με σκοτίζει με τις υποχρεώσεις του προς τις τράπεζες.

Επόμενη στάση προαστιακός: Έφτασα 2 λεπτά πριν έρθει (θεωρητικά) ο συρμός. Η αποβάθρα γεμάτη κόσμο. Ο συρμός τελικά ήρθε 4 λεπτά πριν τον προγραμματισμένο επόμενο, ενώ στο μεταξύ το μετρό είχε έρθει στην ώρα του. Ο σκληρά εργαζόμενος οδηγός του προαστιακού μιλούσε στο κινητό και χαμογελούσε.

Ξέρει κανείς ποιά είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στο Μετρό και τον προαστιακό? Ναι, το βρήκατε: ο προαστιακός είναι δημόσιο και δουλεύει με ρυθμούς δημοσίου. Εκτός αν καθυστερεί επειδή βρίσκει κίνηση από το αεροδρόμιο μέχρι το Κορωπί. Αστεία πράγματα, πηγαίνετε επιτέλους στα σπίτια σας και αφήστε να δουλέχουν κάποιοι που έχουν ανάγκη. Τουλάχιστον όταν κάνετε απεργία το ξέρουμε και κάνουμε τη δουλειά μας αλλιώς, ή δεν την κάνουμε καθόλου (αλλά μας δίνετε δικαιολογία!).

Αύγουστος στην Αθήνα: Άδειοι οι δρόμοι, απόλαυση για ποδήλατο. Και μακρυά από δημόσιες υπηρεσίες, το Σεπτέμβρη πάλι!

Damn strikes of public means of transportation…

I live just 10 km from the Athens International Airport, and I travel quite often by plane for business purposes. I really can’t tell how many times I have been forced to spend the night before a flight at my parents’ house (near a metro station), because of strikes in the Suburban railway station (which always affects the operation of Metro regarding stations to and from the airport)… This means that I have to get up really early and catch the bus to the airport, thus extending my trip by about an hour.

I have a flight to catch on Tuesday, when the really common strike of (malfunctioning) Suburban railway has been announced. I thought that I would have to follow the same procedure of staying at my parents’ house overnight, so I prepared and took my suitcase there from today. However, I was informed that there would be a general strike of the public means of transportation, so no bus for me!

I really have no other option apart from calling a taxi (more than 2o euros from my place to the airport!) or have my wife wake up much earlier than she expected in order to get me to the airport… and she’s currently sick.

Enough with the strikes! It seems that the only ones affected by them are us, common people who use the public means of transportation for going to work. I cannot see how the politicians who voted for these actions are affected by these strikes. The employees have probably arranged their day-off during the days of strike (it’s really common for them to be sick or on day-off during the strikes!), so they will be paid anyway. I am sure that they don’t even know the purpose of their strike, apart from seeing their (illegal) extra payments being reduced or totally cut.

Why should we go through all this mess for their cause? Why do we pay the sequences of it, instead of those who should (but don’t)?

I only see one solution: Make these organizations private, in order to have these people start really working!  We will be more than glad to welcome them to the club of the private-working people, just for them to see what a real job is out there…

Btw, the price of the tickets for these “services” has been increased by almost 30% since the beginning of 2011… but where are these “services”?

Προ-αστεια-κος part II

Δείτε την παρακάτω εικόνα, από τον σταθμό του Προαστιακού στο Κορωπί. Όχι, δεν έχω κάνει mirror τη μισή εικόνα, απλά έχουν χαλάσει και τα μηχανήματα έκδοσης εισιτηρίων εδώ και αρκετές ημέρες! Αν δεν έχεις ήδη εισιτήριο μαζί σου, ατύχησες!

IMAG0264

Η λύση είναι απλή: Περνάς χωρίς εισιτήριο κάτω στις αποβάθρες, διασχίζεις την πλατφόρμα και βρίσκεσαι από την άλλη πλευρά του δρόμου/σταθμού, όπου υπάρχουν μηχανήματα που (ελπίζεις να) λειτουργούν καθώς και εκδοτήριο με υπάλληλο. Μετά πρέπει να επιστρέψεις προς τα πίσω, ειδικά αν σε βολεύει το μετρό και όχι ο προαστιακός. Τώρα εάν έχεις κινητικό πρόβλημα ή βλέπεις το συρμό να περνάει δίπλα σου και εσύ ξέρεις ότι τον έχεις χάσει μέχρι να πάρεις το εισιτήριό σου, τότε ατύχησες και πάλι… την επόμενη φορά φρόντισε να έχεις εισιτήριο από πριν ή να φτάσεις νωρίτερα στο σταθμό για να προλάβεις να κάνεις τη βόλτα σου μέχρι το εκδοτήριο!

Δε μιλάω και για τον ανελκυστήρα που έχει χαλάσει εδώ και μήνες και τον έχουν κλείσει με μαύρες σακούλες σκουπιδιών… εκεί γελάω, γιατί όσοι τρέχουν να προλάβουν να τον χρησιμοποιήσουν είναι συνήθως άνθρωποι με πρόβλημα όχι κινητικό (π.χ. ηλικιωμένοι) αλλά κακομαθημένοι, μαλθακοί και χοντροκώληδες που δεν μπορούν να ανέβουν πέντε σκαλιά ή να περπατήσουν 50 μέτρα για να φτάσουν στις κυλιόμενες που είναι λίγο πιο πέρα…

Προ-αστεια-κος

Το κακό με τις συγκοινωνίες έχει παρατραβήξει… μια χούφτα ανθρώπων συνεχίζει να ταλαιπωρεί με στάσεις εργασίας/απεργίες κλπ όλους τους υπόλοιπους που προσπαθούν να φανούν συνεπείς στις εργασίες τους (για όσο καιρό αυτές θα συνεχίσουν να υπάρχουν, εν μέσω κρίσης…).

Χθες είχαν ανακοινωθεί τρίωρες στάσεις εργασίας του Προαστιακού (06:00 – 09:00, 14.00 – 17.00 & 21.00 – 00:00). Σήμερα η απεργία έγινε με μαγικό τρόπο ολοήμερη… όποιος έφτασε σε σταθμό του Προαστιακού (Κορωπί – Παιανία/Κάντζα – Παλλήνη) είδε αυτές τις εικόνες.

IMAG0238IMAG0237

Να μιλήσω για την ταλαιπωρία όλων αυτών που από όλα τα Μεσόγεια έφτασαν σε έναν από αυτούς τους σταθμούς για να πάνε στη δουλειά τους με τον Προαστιακό, όσο αυτός είναι σε λειτουργία? Να μιλήσω για την ανοργανωσιά των απεργών, που προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους προκάλεσαν όλην αυτήν την αναστάστωση?

Η λειτουργία των ΜΜΜ είναι ανέκδοτο πλέον στην Ελλάδα και το κράτος θα πρέπει να πάρει δραστικά μέτρα για την αναδιοργάνωσή τους. Δεν θέλω να πω περισσότερα, απλά ο καθένας θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του (ειδικά οι απεργοί και το κράτος, που δείχνει σημάδια παράλυσης).

Όλα αυτά ερχόμενος από μία εβδομάδα στη Βουδαπέστη, όπου παρότι λιγότερο σαφώς λιγότερο ανεπτυγμένη οικονομικά σε σχέση με την Αθήνα, είχε υποδειγματικές συγκοινωνίες (εκτεταμένο δίκτυο τραμ, μετρό και λεωφορείων) τα οποία ήταν πάντα συνεπή στην ώρα τους. Χρησιμοποίησα πολλές φορές όλα τα ΜΜΜ εκεί και δεν συνάντησα κανένα πρόβλημα, σε αντίθεση με την Αθήνα όπου για να μάθεις τι ώρα θα περάσει το λεωφορείο από συγκεκριμένη στάση θα πρέπει να έχεις μαντικές ικανότητες!

Η κατάρα των συγκοινωνιών… Μέρος 2ο

Για σήμερα είχε ανακοινωθεί 24ωρη απεργία του Μετρό (αλήθεια, ξέρει κανένας πλέον για ποιό λόγο γίνονται αυτές οι απεργίες ή απλά προσπαθούμε όλοι να τις αντιμετωπίσουμε?), οπότε ήξερα τι να περιμένω… είχα λοιπόν δύο (τουλάχιστον) επιλογές: Προαστιακός μέχρι Σταθμό Λαρίσης και μετά λεωφορείο ή λεωφορείο μέχρι Νομισματοκοπείο και μετά άλλο λεωφορείο μέχρι το κέντρο και μετά άλλο λεωφορείο μέχρι το Βοτανικό. Σκεφτόμενος την κίνηση στους δρόμους αποφάσισα να αποφύγω τα λεωφορεία και να προστιμήσω το μέσο σταθερής τροχιάς. Πράγματι, πολύ γρήγορα έφτασα από το Κορωπί στα Άνω Λιόσια και περίμενα το συρμό προς Πειραιά. Μα δεν θυμήθηκα… πως ο συρμός περνάει κάθε μία ώρα και για 10 μόλις λεπτά τον είχα χάσει! Κακώς δεν είχα οργανώσει τη διαδρομή μου αποβραδύς, αφού είχα τα δρομολόγια και θα μπορούσα να γλυτώσω την ταλαιπωρία. 😦

Με τα πολλά, και μετά από αρκετό σερφάρισμα στο διαδίκτυο από το κινητό (αινείτε τη Wind και τις απίθανες προσφορές της!) έφτασε ο συρμός και κατέβηκα στο Σταθμό Λαρίσης, μαζι με πολύ κόσμο. Στην αφετηρία των λεωφορείων δεν υπήρχε δείγμα λεωφορείου, οπότε περιμέναμε. Μια κοπελίτσα έκανε το λάθος να ρωτήσει τον “σταθμάρχη” πότε θα περάσει το λεωφορείο και πήρε ως απάντηση “Εάν βιάζεσαι, πήγαινε καλύτερα με τα πόδια” !!! Σημειωτέον ότι ο “σταθμάρχης” μιλούσε αραχτός με συνάδελφο έξω από το κουβούκλιο και προφανώς ενοχλήθηκε από την ερώτηση. Δυστυχώς αυτοί οι άνθρωποι πληρώνονται από εμάς για να μας εξυπηρετούν αλλά μάλλον έχουν βολευτεί από το καθεστώς ασυλίας που τους περιβάλλει. Έχει ο καιρός γυρίσματα όμως και θα βρουν όλοι τον μάστορά τους. Είπαμε, πρέπει ο καθένας να σέβεται τη δουλειά του και το ψωμί που βγάζει…

Με τα πολλά έφτασα στο γραφείο στις 10.10, κάνοντας συνολικά 2 ώρες από το Κορωπί! Στο γυρισμό θα φροντίσω να είμαι πιο διαβασμένος, για να μην περιμένω με τις ώρες το συρμό από Πειραιά προς Λιόσια. Εξάλλου έχουμε και τo Halbike απόψε, οπότε θα πρέπει να προλάβω να επιστρέψω στο Κορωπί, να ετοιμαστώ και να βρίσκομαι στο σταθμό Πεντέλης στις 20.00 για να συναντήσω τους υπόλοιπους, μετά από πολύ καιρό!

Τώρα που το σκέφτομαι, έχω χάσει 11 Halbikes στη σειρά, και σήμερα μετά από 8 ώρες δουλειάς θα βρεθώ στις 8.00 μμ στο σταθμό Πεντέλης έχοντας ήδη διανύσει με το ποδήλατο 8 χλμ.

11 8 8 8! Τυχαίο? Δε νομίζω! 🙂

Η κατάρα των συγκοινωνιών…

Για σήμερα είχε ανακοινωθεί 24ωρη απεργία του Προαστιακού Σιδηροδρόμου. Μικρό το κακό για εμάς στο Κορωπί, αφού έχουμε παράλληλα και το Μετρό. Πήρα λοιπόν το πρωινό λεωφορείο και κατέβηκα στο τέρμα, στο σταθμό Προαστιακού/Μετρό. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι τα ρολά ήταν κατεβασμένα! ΟΚ, ο προαστιακός απεργεί, αλλά το μετρό? Πέρασα από την απέναντι πλευρά της γέφυρας και έφτασα στην άλλη είσοδο του σταθμού. Πέρασα κάτω από την ταινία που ενημέρωνε για την 24ωρη απεργία (ποιού?) και κατέβηκα στις αποβάθρες, όπου ήμουν μόνος μου…

Σε κάποια φάση ακούστηκε μια φωνή από επάνω, ήταν από το προσωπικό ασφαλείας. Με ενημέρωσε ότι το μετρό λειτουργούσε μεν, αλλά από το σταθμό Δουκίσσης Πλακεντίας προς το κέντρο. Το γιατί δεν μπορεί να το καταλάβει κανείς, και φυσικά ενημέρωση μηδέν!

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του ΟΑΣΑ, απεργία είχε ανακοινωθεί μόνο για τον Προαστιακό. Ίσως η απεργία του Μετρό από Δουκίσσης Πλακεντίας προς Κορωπί να είναι “ανεπίσημη” και να μην τη γνώριζε ούτε η διοίκηση μέχρι την τελευταία στιγμή…το θέμα είναι ότι πολύς κόσμος έχασε το χρόνο του πηγαίνοντας προς τον σταθμό του Κορωπίου που βρίσκεται αρκετά μακρυά από την πόλη και αναγκάστηκε να γυρίσει άπραγος επειδή ΔΕΝ υπήρχε ενημέρωση για την απεργία του Μετρό!

OASA

Για το Κορωπί και τις απαράδεκτες πρακτικές της ΕΘΕΛ (ή απλά ορισμένων οδηγών της) για δρομολόγια μέσα στο Κορωπί θα γράψω εκτενέστερα σε άλλη ευκαιρία. Τελικά πήρα το λεωφορείο, κατέβηκα στο Νομισματοκοπείο και από εκεί το Μετρό (που παραδόξως λειτουργούσε κανονικά!).

Το καλό της υπόθεσης είναι ότι συνάντησα σήμερα στην Εθνική Άμυνα συμποδηλάτη με καινούριο Dahon Speed και πιάσαμε την κουβέντα. Ωραίος τύπος, συνειδητοποιημένος ποδηλάτης με άποψη και προσεγμένο πορτοκαλί ποδήλατο. Μιλήσαμε για τα ποδήλατα και τη μεταφορά τους στο μετρό, για το Halbike, το Freeday και άλλα. Αν δεν είχα δουλειά στο κέντρο σήμερα θα έπαιρνα κι εγώ το δικό μου Boardwalk, το οποίο παρεπιπτόντως από την Τρίτη είναι έτοιμο για βόλτες!

Ο Γολγοθάς του Commuting

Το ήξερα ότι η σημερινή ημέρα θα ήταν μαρτυρική λόγω της απεργίας των ΜΜΜ. Παρόλα αυτά, αφού τα λεωφορεία εκτελούσαν κανονικά τα δρομολόγια, ήμουν υποχρεωμένος να κατέβω στο γραφείο. Η διαδρομή χωρίστηκε σε 3 στάδια:

  1. Κορωπί – Νομισματοκοπείο: Έφυγα από το Κορωπί στις 08.05, παρέα με τον φίλο μου τον Δημήτρη με το πρώτο δρομολόγιο 308 προς Αθήνα. Στο λεωφορείο δεν υπήρχε πολύς κόσμος, ούτε συναντήσαμε κίνηση στη Λαυρίου. Ένα θεματάκι είχαμε κλασσικά στη Μεσογείων μετά την ΕΡΤ. Το σοκ το πάθαμε στο Νομισματοκοπείο, αφού στην στάση περίμεναν ήδη καμιά 50αριά άτομα!
  2. Νομισματοκοπείο-Σταθμός Λαρίσης: Το πρώτο λεωφορείο που πέρασε ήταν το Β5, που τερματίζει στο σταθμό Λαρίσης. Ήταν ήδη πηγμένο, μπήκαμε κι εμείς κι απόγινε…οι πόρτες έκλειναν οριακά και είχαμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας! Η κατάσταση ήταν οριακή, τα νεύρα τεντωμένα (αρκετοί άρχισαν τις φωνές με το παραμικρό). Στη διαδρομή έσπαγα το μυαλό μου να σκεφτώ πού με συμφέρει να κατέβω για να συνεχίσω προς Βοτανικό… μέχρι που θυμήθηκα ότι τα λεωφορεία που τερμάτιζαν στο Μεταξουργείο (Πλατεία Καραϊσκάκη) έχουν μεταφερθεί στο Σταθμό Λαρίσης!
  3. Σταθμός Λαρίσης – Γεωπονικό: Μπήκα στο εντελώς άδειο Β15 από την αφετηρία και κατέβηκα πολύ κοντά στο Γεωπονικό.

Συνολικά το ταξίδι μου (!!) κράτησε περίπου 2 ώρες και 10 λεπτά, χρόνος καθόλου άσχημος σε σχέση με τις καθημερινές και τη συνδυασμένη χρήση μετρό 😛

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί πρέπει όλοι οι συνταξιούχοι να μετακινούνται αυτές τις ημέρες που υπάρχει πρόβλημα και γιατί δεν κάθονται ήσυχα στο σπιτάκι τους… τα λεωφορεία ήταν γεμάτα από ηλικιωμένους που με το ζόρι στέκονταν όρθιοι και ταλαιπωρούνταν από τα σπρωξίματα και τα απότομα φρεναρίσματα του λεωφορείου…

Σήμερα επίσης κατάλαβα πόσο σημαντική είναι η μετακίνηση υπογείως και πόσο χρόνο και ταλαιπωρία γλυτώνω καθημερινά με τις μετακινήσεις μου με το μετρό. 😉

Dahon Boardwalk – Μέρος 1: Η απόφαση

Πραγματικά σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ πώς οδηγήθηκα κάποιο βράδυ να αναζητώ πληροφορίες για αναδιπλούμενα ποδήλατα στο internet…πάντως ήταν για καλό! Ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή όμως:

Εδώ και περίπου ένα χρόνο έχω μετακομίσει στο Κορωπί (θα αναφερθώ σε άλλο post σε αυτό το θέμα). Οδηγώ ένα Fiat Cinquecento αλλά λόγω της μεγάλης απόστασης από το κέντρο (και φυσικά της οικολογικής συνείδησης που με διακρίνει!) αποφάσισα να μετακινούμαι με συγκοινωνίες. Με δεδομένη την 6μηνη διακοπή των διαδρομών του μετρό προς το αεροδρόμιο, χρησιμοποιούσα λεωφορείο μέχρι την Εθνική Άμυνα, μετρό μέχρι τον Κεραμεικό και από εκεί είτε με τα πόδια είτε με λεωφορείο (3 στάσεις) μέχρι το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο. Μιλάμε για διαδρομή περίπου 1.30 ώρας καθημερινά!

Λίγο πριν την επανέναρξη της λειτουργίας του Μετρό προς το αεροδρόμιο, έπεσε το μάτι μου στα αναδιπλούμενα ποδήλατα. Αφού επιβεβαίωσα ότι επιτρέπονται στο Μετρό, σκέφτηκα ότι θα με βολέψει. Μικρή η απόσταση από το σπίτι στο μετρό (5 λεπτά με το αυτοκίνητο-δεν παλεύεται με τα πόδια!), δίπλωμα του ποδηλάτου, μετρό και στη συνέχεια ξεδίπλωμα του ποδηλάτου και κατευθείαν για το Πανεπιστήμιο!

Κοίταξα τα αναδιπλούμενα ποδήλατα που κυκλοφορούν στην Ελληνική αγορά και εστίασα το ενδιαφέρον μου στα 2 φθηνότερα (καθότι η οικονομική κατάσταση είναι δύσκολη…): Orbea Balade & Dahon Boardwalk. Δοκίμασα πρώτα το Balade στο cyclist.gr, στη Βάρη: Πολύ όμορφο εμφανισιακά, φοβερό χρώμα, με εύκολο άνοιγμα-κλείσιμο, σχάρα για μικρά πακετάκια αλλά λίγο βαρύ. 

Το ποδήλατο αδικήθηκε για διάφορους λόγους: Ο κυριότερος ότι όταν το δοκίμασα είχα να ανέβω σε ποδήλατο περίπου 15 χρόνια (!!), με αποτέλεσμα να νοιώθω πολύ παράξενα. Επιπλέον το δείγμα είχε ξεφούσκωτο πίσω λάστιχο και “κολλούσε” λιγάκι στην άσφαλτο (με δεδομένο και το βάρος του αναβάτη!) και η διαδρομή δεν ήταν ιδανική (άγρια άσφαλτος, ανηφόρα-κατηφόρα).  Τα παιδιά στο Cyclist.gr ήταν ευγενέστατα και έλυσαν όλες τις απορίες μου. Το ποδήλατο κόστιζε €310 (με τη σχάρα) και με περίπου €430 συνολικά θα είχα μαζί μου κράνος, αλυσίδα, ψηφιακό ασύρματο ταχύμετρο και φώτα μπρος-πίσω.

Την επόμενη δοκίμασα το Boardwalk στην αντιπροσωπεία της Dahon στο Μαρούσι. Το ποδήλατο ήταν σαφώς πιο ελαφρύ και με πιο λεπτές γραμμές. Το χρώμα δε μου άρεσε τόσο όσο του Balade (κάθε χρόνο το Boardwalk βγαίνει σε διαφορετικό χρώμα από ότι έμαθα) και το σύστημα άνοιξε-κλείσε έχει 2-3 βήματα παραπάνω από το αντίστοιχο του Balade.

 

Δοκίμασα το ποδήλατο στο εμπορικό κέντρο και είδα διαφορά σε σχέση με το Orbea: Θες η μεγαλύτερη άνεσή μου μετά την βόλτα που είχε προηγηθεί, θες το εντελώς επίπεδο και λείο πλακάκι του εμπορικού κέντρου, θες τα λάστιχα που μόλις είχαν φουσκωθεί, ένοιωσα άλλη αίσθηση! Τα παιδιά εξίσου εξυπηρετικά, μου έλυσαν όλες μου τις απορίες. Η τιμή του βέβαια αισθητά υψηλότερη (€395), και μάλιστα χωρίς καν τη σχάρα! Το δίλημμα μεγάλο λοιπόν και η διαφορά στην τιμή σημαντική…

Το επόμενο μεσημέρι βρέθηκα με τον φίλο μου τον Τάσο στο Χολαργό για μπυρίτσα. Αφού του εξήγησα το δίλημμά μου, κι επειδή είναι άνθρωπος της δράσης, μου πρότεινε να δούμε το Dahon (που ήταν και πιο κοντά). Περάσαμε από την αντιπροσωπεία στο Μαρούσι λίγο πριν κλείσει: Είδα ξανά το ποδήλατο, το βόλταρε κι ο Τάσος, του άρεσε. Προσπάθησα να καταφέρω μια καλύτερη τιμή (για να εξοικονομήσω χρήματα για τα αξεσουάρ που θα έπρεπε σχεδόν άμεσα να πάρω) αλλά μάταια…οπότε αναχωρήσαμε. Εγώ τα είχα ψιλοπαρατήσει, αλλά ο φίλος δεν με άφησε έτσι. Επόμενη στάση: Μαλατέστας στην Αγία Παρασκευή! Ξαναείδαμε το Boardwalk, ζητήσαμε καλύτερη τιμή, πήραμε καλύτερη τιμή, εξυπηρετηθήκαμε από 3 ευγενέστατα άτομα, δώσαμε τα χέρια και ξαφνικά βρέθηκα να είμαι ιδιοκτήτης ενός Boardwalk!!

Ευχαρίστησα τον φίλο Τάσο για την “πίεση” και τις βόλτες με το Jimny του από Χολαργό ως Αγ. Παρασκευή, φόρτωσα το Boardwalk στο 308 (Εθνική Άμυνα-Κορωπί) και έφτασα χαρούμενος στο σπίτι. Τάσο σε ευχαριστώ και πάλι!!