Today’s updates on a forgotten Lumia 720

I have a Lumia 720 Windows Phone, in an almost perfect condition, sitting in a drawer since I got my Lumia 735 as an upgrade. The 720 is now mostly used by my sons as a portable gaming console (though the selection of games has always been restricted in the WP ecosystem).

I woke up early today, and since I had some time to play around, I decided to see how the 720 was doing. Turned on the WiFi and looked for OS updates but, as expected, none was available; it’s Windows 10 OS version has been long stuck at 10.0.10586.682.

Next stop: The Store. The only updates available were the MS Mobile Office ones (Word, Excel and PowerPoint), and they were indeed successfully installed. I am not sure about what they fix, as MS has always been cryptic about the updates of its WP apps.

Last stop: The Maps. It seems that there was a 50+ MB update of the Maps, which I also downloaded successfully.

Then it was time for surfing the Web. I tried to use the Twitter app, but I didn’t manage to connect to the server – then I recalled that Twitter abandoned support for older versions of Windows Mobile so I would have to use the Web version (or to push my luck finding an alternative working app).

The Facebook app also gave me a “You’re not connected to the Internet” message so I could not use it (and had to use the Web version instead) – I guess it was a verification issue due to changed/abandoned protocols. The same error came from a couple of pre-installed Lumia apps like Lumia Highlights but I really didn’t mind.

facebook application icon
Photo by Pixabay on

The good thing is that favorite 3rd party apps like 6tag, 4th & the Mayor still work flawlessly and the same goes for core MS apps I would need, such as Outlook, Maps, Edge, OneDrive etc. The phones responsiveness is pretty slow but after all, the same goes for my Samsung A3 (2016) after upgrading to Android Nougat.

All in all, I realized that going back to the 720 in case my 735 bites the dust would hardly be an option. I would have to cope up with limited app availability, crippled functionality and performance issues.

I think I’ll pass and just keep it in the drawer, for my kids to use it as their tablet’s alternative 🙂


HP Odyssey backpack: First impressions

I have been using the HP Odyssey backpack for more than three of months now, mostly commuting to work by train – and it has been a pleasure. But how did I end up with the Odyssey?

I am always in search of a comfortable and practical backpack and I have been doing quite a lot of research over the last years. I have used backpacks with great organizational options but with limited space for bulky items, others with large main compartments but with weight balancing issues (i.e. not holding their shape), slim ones, bulky ones, many different kinds.

My last addition, the Bobby Compact by XD Design, was a great experience thanks to its anti-theft features and my frequent use of public means of transportation – at the same time, its small dimensions and limited capacity made it hard for me to keep using it as my daily gear. I do not need a huge backpack for daily use, but I would definitely need some additional space for the stuff I typically carry around.

The Odyssey by HP has always been in my wish list: It is a low cost and diverse backpack with sufficient volume and nice looks. When the time came for a quick replacement of my backpack, I found it dead cheap on the market (about 25 EUR incl. shipping) so I went for it. I was concerned by its pretty deep and narrow design (referring to its main compartment) but I had the opportunity to get my hands on it after noticing a colleague of mine carrying one around and I realized that this would not be a problem for me.


My first impressions, after these months of daily use:

1. Material: Material is thick enough without being too heavy. It is a mix of a faux-leather like material (front side) and a thinner one (on the sides). The back panel is extremely comfortable, and the same goes for the straps. The same thick material is used at the bottom of the bag, so it looks pretty durable and water-resistant (at least I hope so).

2. Organization options: There are different organization option, serving different roles:

a) Laptop compartment: Instead of being a part of the bag’s main compartment, it is cleverly located as a separate slot facing your back. This not only allows for a better weight allocation (the closer to your back heavy items are, the less the discomfort), but also makes it more secure, as the double zippers are practically at the height of your neck. The laptop compartment is well-padded and fits laptops larger than 15,6-inch. It can also hold larger than A4 paper documents, books etc.). It has a double zipper that makes it easy to access and prevents accidental drop of the laptop.

b) Main compartment: As I mentioned earlier, it is rather deep and narrow; however, it fits my typical lunchbox, which was really important! Its back side features a tablet pocket and a shorter pocket for e.g. small notebooks and smaller-size documents. On the opposite side you will find a zippered mesh pocket for even smaller items that you don’t want to spill in the bag (e.g. USB sticks, micro-SD cards, short cables, stationary etc.). On the sides (internally), there are two open elastic pockets that can be used for storing e.g. external hard disks; one of them has a small opening to the external side pocket, that can be used for passing through the cable of e.g. a powerbank so that devices can be charged.

There are also 4 elastic pen slots and a key loop; the latter is located pretty low in the bag so it looks pretty useless to me.

HP Odyssey features 2

c) Main compartment cover pocket: The main compartment has a closure with an external compartment; it looks a bit like the Thule’s SafeZone compartment, but without the extra protection. I use it for items I need to access quickly (e.g. keys, sunglasses in their case, a pen and post-it notes, access cards, transportation pass, spare change etc.). Its zip is protected by the thick, water-repellent material used in the front of the bag so it looks like well-protected from rain..

d) Side pockets: A typical mesh one for a water bottle (fits at least my 600 mL thick insulated water bottle) and another one with a zipper and an internal opening towards the main compartment (see above).

e) Safe pocket: There is a pretty small zippered vertical pocket between the water bottle pocket and the laptop compartment. It faces towards my back, so it is pretty secure. I use it for my magic wallet, a thin business card holder and my backup smartphone. A nice addition but since it lies between the water bottle pocket and the internal side pocket (occupied by my power bank), it tends to be squeezed and therefore hard to access…

3. Volume: I find it quite strange that there is no mention of its actual volume – anywhere! Based on its dimensions, I estimate it at about 18-20 lt. I can’t say it is huge (e.g. meeting my needs for a 2-3 day trip) and definitely it is not small (larger than the Bobby Compact). Its main compartment is indeed rather narrow and deep so it is mostly useful for bulky items (e.g. my lunch box, a couple of clothes, some grocery items etc.); you will have a hard time finding smaller items inside it.

Obviously, when the internal pockets of the main compartment are used, the space of the main compartment itself is minimized – the same goes for the laptop compartment, which also puts some “pressure” on the main compartment. Since I do not have to carry a laptop with me (just a 11,6-inch tablet w/ keyboard – and not all the time!), I have adequate space for a pocket book, a newspaper and other documents in the laptop compartment, which leaves some space in the main one.

The compression straps (on top and bottom of the backpack) look good but do not offer much as the bag looks hard to compress (due to its pretty thick material).

4. Practicality: It definitely is a practical backpack. It allows for quick access to its various pockets and compartments even while walking and the top pocket is great for this purpose. It has a sternum strap for better allocation of the weight, a practical front-side handle for carrying it around as a duffel bag etc.

My only complaint is the main compartment, which may get too cramped with items, restricting access to its internal pockets, mostly due to its top-loading design – but then, how often is my backpack that cramped? You can store items, you can hang items (e.g. a small flashlight, a reflective band etc.). The common water bottle / umbrella side pocket is there, quick access options are there.

I also don’t like the top handle; it is too thin and covered with this faux-leather material as the front of the bag. I would prefer a handle like the front side one, which is more soft and comfortable to use. However, I rarely use the top handle, so I do not mind that much.

HP Odyssey features 1

5. Looks: It surely isn’t a backpack aiming at business users, to be brought to formal meetings. It looks casual and has a tactical style (see the side next to the zippered side pocket), and its front handle allows it to carry it around as a compact duffel bag (but still without the perks of it). It still has a limited footprint. I would describe it as an urban backpack, which can be used for work and e.g. gym. I went for the black/gray one, so it doesn’t have these bright red/green details of other types of the same backpack and looks more discreet.

Btw, it reminds me a bit of the Targus Seoul backpack (top opening, front side handle, almost rectangle shape), but with a thicker material and no front pockets. I was about about to buy the Seoul for about 35 EUR but I actually didn’t like the fact that it wouldn’t hold its shape when not full. It also shares a lot of common elements (design-wise) with the recently announced Belkin Active Pro. While it is more than double the price, it looks more professional sporting a leaner design both internally and externally; a colleague of mine recently managed to pack stuff for a two-day business trip in it – I guess thanks to its “cleaner” main pocket design, which allows for more space (but less organization options – you need to balance your priorities!).

6. Bonus: Anti theft design? Well, the backpack is not advertised as an anti theft one, but thanks to its design, it feels more secure compared to most of the options available. One would notice that there are no zippers or pockets in the front of the backpack. Its main compartment has a top cover with a double zipper which can close at the point of your neck, so it would be pretty hard for anyone to have access to it. The pocket on the closure of the main pocket has the zipper protected under a pretty thick material, so it is hard to open unnoticed. Last but not least, the side vertical slot/pocket facing almost at your back is also well-protected. How cool is that?


A great backpack, spacious enough, comfortable and looking neat. Holds its own weight, it looks rain-proof and sturdy. My only complaints are the top handle (too thin and uncomfortable) and the zippers (seem like the weak lpart of the bag). But for a bit more than EUR 20, it is hard to beat its value for money. I have the feeling that it will serve me well for the next years.

If you want to see more of the HP Odyssey backpack, you can take a look at the numerous video reviews on YouTube. Even though none of them will show how much stuff the Odyssey will hold, they provide a nice visual overview of the bag.


Lenovo Watch 9: First impressions

I was never especially attracted to fitness trackers; after all, I was not into fitness. But I am into collecting data related to my activities. And I recently started going to the gym.

I found the Lenovo Watch 9 on a sale for something about 20 euros (after applying a discount coupon), including shipping from China, and it was a deal I could not resist: A nice looking traditional watch with smart features.

When I first got it in my hands, I admit I got a bit disappointed…the app, without which the watch is not smart at all, looked crippled and incomplete. Lousy translations from Chinese, mixed bag of data etc. On top of that, coming from a Timex chronograph, which was my daily companion for the last years, the Lenovo watch looked pretty small, with a really hard to read scale and a lousy manual that left a lot to be imagined.


Since then, I have been using it daily and I admit I tend to like it more and more every day.

What I like

  • The unique combination of a traditional watch with several smart capabilities – at this price level.
  • It is pretty discreet: Its all-black color, with the brushed black body looks serious and I like the contrast with the white hands and bars.
  • It is light and feels comfortable even when wearing it all day – a significant difference compared to my larger Timex Expedition Chronograph.
  • It actually has a lot of features: I mostly use its pedometer and I realized that I can have an indication of the step count by pressing the crown button once (so without connecting to the app). In addition, when I reach my daily goal, the phone starts vibrating! It supports reminders, alarms, remote shutter (but all through the app)
  • I started using it for monitoring my sleep (and it does a surprisingly good work with that!), I play around with the heart rate functionality of the app (which I find rather inaccurate) and I have set a couple of reminders which make my watch vibrate.
  • The hands are (supposed to be) illuminous so they look rather bright at night.


What I don’t like:

  • I would like it to be a bit larger. It’s not a deal breaker, but I am used to larger wrist watches.
  • The pretty thin strap; I believe it could be a bit wider, to look more masculine.
  • The lack of light, so to be able to check the time in the dark; the Indiglo feature of my Timex is a really handy feature and a simple led would do the work anyway..
  • The lack of date indicator; I tend to look at my watch for keeping up with the current date. It is a feature I look for in all my watches and I miss this one.
  • I cannot share my progress through social media, as I do with the similar Samsung Health app.
  • The app is lousy, with bad translations from Chinese to English and weird organization of options. On top of that, the weather forecast never worked for me in Greece. I admit that a received a couple of updates over the past few days, which slightly improved various aspects of the app.
  • There is no Windows app, which could aggregate data from the watch, allow export in a standard file format and provide various visualization options.
  • Data about sleep monitoring seem to take ages to sync;
  • There is no clear info on how long / how much data can the watch hold before it syncs with the app.
  • The battery is not rechargeable; while it lasts longer (about 1 year, based on some reviews), it would be nice to have the option to recharge it via USB.

From one hand, it is a nice hybrid watch bout on the other hand, it is hard for anyone to imagine how a high-tech and acknowledged company like Lenovo produced something so incomplete (see the app and the Chinese-only manual).

In this context, while I was attracted to Lenovo’s Watch X and Watch X Plus (especially the latter, I am reluctant to pay for something that looks buggy and under development while on the market. I plan to keep the Watch 9 for as long as it lasts and then I will look around for alternatives, even at higher prices.

For the time being, I am happy with my selection and strongly believe that the Watch 9 is a great value for money – as long as one is happy with what it offers.

Μια (ακόμη) κακή ημέρα για τα ΜΜΜ στην Αθήνα

Είμαι θυμωμένος.

Η Τρίτη είναι μία μέρα που φεύγω σφαίρα από το γραφείο και δεν μπορώ να αργήσω: Η γυναίκα μου δουλεύει μέχρι αργά και εγώ πρέπει να διανύσω 40 χλμ. (με το αυτοκίνητο ή με ΜΜΜ), να πάρω τα παιδιά από τις δραστηριότητες που έχουν (σε διαφορετικά σημεία του προαστίου που μένουμε) ακριβώς στις 19.00 και να πάμε σπίτι για να κάνουμε τις δουλειές μας.

Ειδικά την Τρίτη φροντίζω να είμαι στην ώρα μου στη δουλειά, να φύγω στην ώρα μου και να φτάσω σπίτι στην ώρα μου. Τόσο απλά. Και όσο εξαρτάται από εμένα, είμαι πάντα στην ώρα μου. Δεν γίνεται αλλιώς, γιατί δεν έχουμε βοήθεια, είμαστε μακριά από τους δικούς μας και δεν έχουμε κάποιον να αναλάβει να πάρει τα παιδιά.

Φτάνω λοιπόν στο σταθμό του Προαστιακού στον Πειραιά. Στην ώρα μου. Το τρένο δεν έχει έρθει ακόμη και περιμένει πολύς κόσμος στην αποβάθρα. Ρωτάμε στο εκδοτήριο εισιτηρίων αν θα αργήσει ο συρμός – κλασικά δεν έχουν την παραμικρή ιδέα, σα να δουλεύουν σε άλλη εταιρεία. Είναι το γνωστό τραγικό πρόβλημα με τα μεγάφωνα στον προαστιακό: Η υποδομή ανήκει στον ΟΣΕ και οι ανακοινώσεις στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ! Ο σεκιουριτάς λέει ότι υπάρχει περίπτωση να αργήσει πολύ ο συρμός – ίσως έχει μιλήσει με συνάδελφό του που ξέρει τι γίνεται.

Τελικά μαθαίνουμε (από συγγενή φίλης που περιμένει μαζί μας το τρένο) ότι γύφτοι έχουν βάλει φωτιά κοντά στις γραμμές του Προαστιακού στο ύψος του Ασπρόπυργου, με αποτέλεσμα να μην περνάει ο συρμός από Κιάτο προς Πειραιά (αυτόν που παίρνουμε για να επιστρέψουμε στο σπίτι μας κάθε απόγευμα).

Φεύγω σφαίρα για ΗΣΑΠ, με τα πόδια στην πλάτη για να κερδίσω το χαμένο χρόνο. Ο συρμός ξεκινά αγκομαχώντας, και μετά από μία μόλις στάση παραδίδει πνεύμα…ο οδηγός μας ενημερώνει ότι θα πρέπει να κατέβουμε στο Φάληρο και να πάρουμε το συρμό που ακολουθεί. Υπομονή για 5-10 λεπτά, έρχεται ο επόμενος συρμός (και δουλεύει κανονικά) – ακόμη προλαβαίνω οριακά να φτάσω στα πιτσιρίκια εγκαίρως.


Κατεβαίνω στο Μοναστηράκι, σφαίρα στα σκαλιά για να πάρω το Μετρό προς αεροδρόμιο. Επόμενος συρμός προς Αεροδρόμιο σε 16 λεπτά – ατυχία. Παίρνω τον πρώτο συρμό που περνάει και κατεβαίνω στην Πλακεντίας, ελπίζοντας ότι η γραμμή Άνω Λιόσια-Αεροδρόμιο του Προαστιακού θα λειτουργεί κανονικά.

Στο σταθμό του Προαστιακού γίνεται της κακομοίρας από κόσμο. Περιμένουν σχεδόν μία ώρα λένε, αλλά ενημερώθηκαν ότι έρχεται ο συρμός. Πράγματι, σε 5 λεπτά φτάνει στην αποβάθρα. Δεν έχω ξαναδεί τόσο κόσμο μέσα στον προαστιακό, πρέπει να ξεφόρτωνε γύρω στα 5 λεπτά – και άλλα τόσα φόρτωνε επιβάτες. Με τα πολλά ξεκινάμε. Εγώ έχω αρχίσει τα τηλέφωνα, αφενός στη γυναίκα μου να δούμε τι θα κάνουμε, αφετέρου στα μέρη που είναι τα πιτσιρίκια, για να ενημερώσω ότι θα αργήσω λίγο να τα πάρω.


Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι: Ο οδηγός μας ενημερώνει ότι ο συρμός θα τερματίσει στην Κάντζα (!!) και θα πρέπει να πάρουμε τον επόμενο προς αεροδρόμιο. Χάνω κάθε ελπίδα και αναγκάζομαι να φέρω σε δύσκολη θέση τη γυναίκα μου (που πρέπει να φύγει από τη δουλειά της για να πάρει τα παιδιά) και αυτούς που τα κρατάνε, αφού θα τους καθυστερήσουμε όπως και να έχει.

Φτάνω με μισή ώρα καθυστέρηση, μετά από 2 ώρες στο δρόμο και συναντώ τη γυναίκα μου για να πάρω τα παιδιά και να πάμε στο σπίτι. Είμαι θυμωμένος – έκανα ότι μπορούσα για να είμαι συνεπής αλλά τα ΜΜΜ απέτυχαν επανειλημμένα να λειτουργήσουν κανονικά και να είναι συνεπή.

Και το χειρότερο: Είμαστε στο 2018 και δεν υπάρχουν ανακοινώσεις στις αποβάθρες για τις καθυστερήσεις του Προαστιακού (που είναι συχνές τελευταία, λόγω βροχής, αέρα, πυρκαγιών, πανσέληνου, και ότι μπορεί να φανταστεί κανείς) με αποτέλεσμα οι επιβάτες να μην ξέρουν αν θα πρέπει να περιμένουν (και πόσο) ή να ψάξουν για εναλλακτικούς τρόπους μετακίνησης.

Ανάθεμά σας…

Ταξί(δι) στη Θεσσαλονίκη

Πρόσφατα είχα τη χαρά να συμμετέχω (ως εκθέτης) στην 83η ΔΕΘ και να βρεθώ για μια ακόμη φορά στη Θεσσαλονίκη. Το ξενοδοχείο μας ήταν εξαιρετικό αλλά μακρυά από τη ΔΕΘ, άρα θα έπρεπε να παίρνω ταξί σε καθημερινή βάση. Δεν θέλω να χρησιμοποιώ ταξί, ακόμη και όταν είναι πληρωμένο από την εταιρεία, αλλά προσπαθώ να μην είμαι προκατειλημμένος όταν το κάνω. Στην τελική ο καθένας κάνει τη δουλειά του.

Πώς γίνεται όμως να τυχαίνουν όλα τα στραβά σε εμένα: 100% αληθινές ιστορίες οι παρακάτω:

1. Φτάνω στη Θεσαλονίκη και περιμένω ταξί στο σταθμό του τρένου. Γεμιζουν και φεύγουν τα δύο πρώτα που περίμεναν εκεί – μετά τίποτα. Περιμένουμε στην ουρά, έρχονται 1-2 ταξί μετά από ώρα. Ψωνίζουν όμως τους πελάτες που τους βολεύει, και όχι από τη σειρά (κάτι που απαγορεύεται). Φασαρία στη σειρά, αφού άτομα πίσω από εμάς επιβιβάζονται πριν από εμάς, άθλιες δικαιολογίες από τους οδηγούς ταξί. Μετά από 20 λεπτά, και αφού με περίμεναν οι συνάδελφοι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, αποφάσισα να το πάρω με τα πόδια μέχρι το ξενοδοχείο: 3,5 χιλιόμετρα, με σακίδιο στην πλάτη και μεσαία βαλίτσα στο χέρι, και ντάλα ο ήλιος (16.30 το απόγευμα). Ψιλοχάθηκα, με τη βοήθεια τηλεφώνου βρήκα το δρόμο μου και τέλικά έφτασα στο ξενοδοχείο. Κουρασμένος, καταϊδρωμένος αλλά αξιοπρεπής.


2. Αφήνω τα πράγματά μου στο ξενοδοχείο και κατεβαίνω αμέσως για να βρω τους συνάδελφους στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Καλώ ταξί από τη reception του ξενοδοχείου. Ξεκινάμε. Μιλάει ασταμάτητα στο κινητό χωρίς hands-free, για το τελευταίο service που (δεν) του έκαναν στο ταξί, που δεν τον σεβάστηκαν σαν πελάτη κλπ. Μετά έρχεται η σειρά μου: Πόσο τυχερός ήμουν που βρήκα ταξί, πώς είναι να είσαι γαύρος στη Θεσσαλονίκη κλπ. Φτάνει η ώρα να πληρώσω – μου λέει 9 ευρώ, πληρώνω και ζητάω απόδειξη. Έχω αργήσει τραγικά και βγαίνω σφαίρα από το ταξί. Αργότερα που είδα την απόδειξη έγραφε το πραγματικό ποσό: 8,28 ευρώ. Ο ταξιτζής πήρε με το έτσι θέλω 70 λεπτά φιλοδώρημα για τις εξαιρετικές υπηρεσίες που μου προσέφερε.

3. Το άλλο βράδυ κατά τις 22.00, μετά τα επεισόδια της ΔΕΘ (Σάββατο 8/9) περιμένω ταξί στην πιάτσα της Εγνατίας, εγώ μαζί μα αρκετούς άλλους. Η πιάτσα άδεια και πουθενά κάποιο τηλέφωνο να καλέσουμε ταξί: όλα κινούνται στο αντίθετο ρεύμα, προς τη ΔΕΘ αφού το δικό μας ρεύμα είναι κλειστό από ψηλά. Ζητάμε από μερικούς από αυτούς να ενημερώσουν συναδέλφους τους να έρθουν να μας πάρουν, αλλά αντιμετωπίσαμε πλήρη αδιαφορία. Τελικά το παίρνω πάλι με τα πόδια προς το ξενοδοχείο, μήπως βρω ταξί παρακάτω. Περπατάω με πλήρη φόρτο (λάπτοπ, πορτοφόλι, έγγραφα κλπ.) ανάμεσα σε πιωμένους πιτσιρικάδες και μετανάστες που πίνουν τσιγάρα – επάνω στην Εγνατία!

car parked on the street in grayscale
Photo by Kaique Rocha on

Όντως μετά από λίγο πετυχαίνω ταξί σε φανάρι, μπαίνω και ξεκινάμε για το ξενοδοχείο. Ο οδηγός (προς τιμήν του) με ρωτάει αν έχω πρόβλημα να πάρει και άλλους, γιατί γίνεται χαμός στους δρόμους. Δέχτηκα επειδή είχα περάσει κι εγώ το λούκι, ήμουν κι εγώ στη θέση τους πριν λίγο – απλά τον ενημέρωσα ότι θα χρειαστώ απόδειξη. Ένα ζευγαράκι πάει στο σταθμό του τρένου, και ένας ηλικιωμένος λίγο πριν το σταθμό. Πληρώνει 3,5 ευρώ ο ηλικιωμένος, 4,5 ευρώ το ζευγαράκι. Χωρίς απόδειξη. Κάνουμε ελιγμούς, περνάμε από δρόμους που δεν ξέρω και τελικά φτάνουμε στο ξενοχδοχείο μου. 7 ευρώ (στρογγυλά) με απόδειξη για το ταξί, δεν ξέρω πώς το κατάφερε, αλλά τόσο ήταν η απόδειξη. Συνεπής προς εμένα ο ταξιτζής, ασυνεπής προς το κράτος. Αλλά στην τελική, μήπως το κράτος είναι συνεπές προς αυτόν?

4. Την επόμενη μέρα παίρνουμε ταξί με συνάδελφο για να φτάσουμε στην έκθεση. Ζητάω απόδειξη – ο οδηγός πατάει πανικόβλητος κάποια κουμπιά στο μηχάνημα, το οποίο αρνείται να εκτυπώσει την απόδειξη. Κι άλλες προσπάθειες, κανένα αποτέλεσμα. Βιάζομαι να φύγω για να είμαι στην ώρα μου. Ελέγχει τα καλώδια, φταίει το χαρτί που δεν έχει μπει σωστά. Είναι μεσημέρι, δεν πρέπει να έχει κόψει άλλη απόδειξη μέσα στη μέρα και είναι η τελευταία του κούρσα από ότι μας είπε. Επιμένω για την απόδειξη, που πρέπει να μπει στο εξοδολόγιο – χωρίς απόδειξη μπαίνει από την τσέπη μου. Βάζει και βγάζει το ρολό με το χαρτί, βγαίνει γύρω στο μισό μέτρο αλλά κενό. Προτείνω χειρόγραφη απόδειξη για να τελειώνουμε. Βγάζει ένα μπλοκάκι αθεώρητο, χωρίς σφραγίδα επωνυμίας, όλα χειρόγραφα. Τουλάχιστον είναι συνεπής και τα γράφει όλα αναλυτικά – και εγώ τυχερός που η απόδειξη περνάει από το λογιστήριο της εταιρείας.


Περιττό να πω ότι φεύγοντας από τη Θεσσαλονίκη, τη διαδρομή από το ξενοδοχείο (Μαινεμένη) μέχρι το αεροδρόμιο την έκανα με 15 λεπτά περπάτημα και μετά με το λεωφορείο του αεροδρομίου – δεν άντεχα άλλες συγκινήσεις με τους οδηγούς ταξί.

Αθήνα-Θεσσαλονίκη με τρένο

Δεν θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που ταξίδεψα με τρένο στην Ελλάδα: Πρέπει να ήμουν φοιτητής (ή μαθητής) και είχα ανέβει στην Αλεξανδρούπολη για να δω ένα φίλο μου. Οι εντυπώσεις μου ήταν τόσο τραγικές που αποφάσισα να μην ξαναταξιδέψω με τρένο: Παντελής έλλειψη ελέγχου και φύλαξης στα βαγόνια, άνθρωποι κοιμόντουσαν στους διαδρόμους και κάπνιζαν παντού, βρώμικες τουαλέτες κλπ.

Πολλά χρόνια μετά, αποφάσισα να ταξιδέψω στη Θεσσαλονίκη με τρένο. Πλέον η ΤΡΑΙΝΟΣΕ είναι ιδιωτική και διάβασα αρκετά θετικά σχόλια για τις αλλαγές.

Κράτηση εισιτηρίων

Ευχάριστη έκπληξη η δυνατότητα ηλεκτρονικής κράτησης και έκδοσης των εισιτηρίων. Φτιάχνεις εύκολα το λογαριασμό σου, επιλέγεις διαδρομή, θέσεις (από την κάτοψη των βαγονιών, σαν τα αεροπορικά) και πληρώνεις με κάρτα, Paypal ή κουπόνι αν έχεις). Έχω την εντύπωση όμως ότι η κάτοψη των θέσεων δεν ήταν σωστή, με τις πιο πολλές θέσεις να φαίνονται ότι κοιτάζουν αντίθετα προς την κίνηση του συρμού.

Τα εισιτήρια έρχονται στο email ως PDF (για εκτύπωση) και .pkpass (για το κινητό) – στον έλεγχο μπορείς να δείξεις ότι θέλεις, δεν έχει διαφορά. Παρά το ότι το τελευταίο βήμα της διαδικασίας σε παραπέμπει να κατεβάσεις τα εισιτήρια, εμένα δεν δούλεψε με κανένα browser. Απλά ήρθαν στο email μου.


Έκλεισα το εισιτήριο ηλεκτρονικά 2 ημέρες νωρίτερα, με κόστος 45,40 ευρώ για τη Β θέση (στην Α θέση υπήρχε μόνο μία θέση και αρχικά θα ήμασταν δύο). Δεν το λες και φθηνό, αφού βρίσκεις φθηνότερο αεροπορικό – θα φτάσεις και πιο γρήγορα έτσι. Είχα όμως αρκετά μεγάλες αποσκευές, καθώς το ταξίδι κράτησε 6 γεμάτες ημέρες, και είχα(ν) σχεδιάσει αλλιώς το ταξίδι μου, οπότε το αεροπορικό δεν ήταν επιλογή (ακόμη κι αν ήταν φθηνότερο). Φαίνεται πως έχουν κοπεί πολλές εκπτώσεις (π.χ. για έκδοση από το κινητό, από το Web) μετά την αλλαγή στην ιδιοκτησία της εταιρείας. Σε σχέση με τα ΚΤΕΛ που θυμάμαι πάντως (με παραπλήσιο κόστος?), οι θέσεις είναι πιο άνετες.


Δεν χρειάζεται να φτάσεις νωρίτερα, θα περιμένεις άδικα. Το τρένο είχε ώρα αναχώρησης 10.18 και έφτασε στην αποβάθρα 10.10. Τουλάχιστον ξεκίνησε στην ώρα του, παρά το συνωστισμό (βλέπε παρακάτω). Ο χρόνος της διαδρομής Αθήνα-Θεσσαλονίκη υπολογίζεται στις 5,5 ώρες περίπου, πρακτικά έκανε 6 (φτάσαμε περίπου στις 16.10).


Αναμονή πριν το ταξίδι

Αν φτάσεις νωρίτερα είτε ψάχνεις στις αποβάθρες για κάποια σκιά να καθίσεις (δύσκολο να βρεις κάθισμα), ή παίρνεις ένα καφέ από τα Everest που είναι μέσα στο σταθμό. Αν προλαβαίνεις κοιτάς και γύρω για εναλλακτικές – εγώ δεν είχα χρόνο και προτίμησα τα Everest, όπου έφαγα το πρωινό μου με άνεση.

Στα highlights της αναμονής περιλαμβάνεται επίσκεψη στις τουαλέτες του σταθμού Λαρίσης: Πρέπει να ανέβεις μερικά σκαλιά (αποτελεί από μόνο του πρόβλημα για ΑμΕΑ, ηλικιωμένους κλπ.) και εκεί συναντάς την κυριούλα που ρυθμίζει την κίνηση και σου δίνει φύλλα χαρτί με το αζημίωτο – αν το χρειάζεσαι. Σουρεάλ σκηνικό. Α, καλό θα είναι αν αφήσεις αφύλαχτη αποσκευή, να έχεις εντοπίσει κάποιον αξιόπιστο να στην προσέχει όσο λείπεις. Εγώ τα κατάφερα.


Είχα εισιτήριο για το βαγόνι 4 σε συρμό με συνολικά 5 βαγόνια, οπότε περίμενα να ανέβω στο προτελευταίο. Στην πραγματικότητα ήταν αρκετά περισσότερα και δεν υπήρχε αρίθμηση εξωτερικά. Αποτέλεσμα: οι επιβάτες μπερδεύτηκαν και να έμπαιναν σχεδόν στην τύχη. Αυτό δημιούργησε συνωστισμό μέσα στα βαγόνια χωρίς λόγο, αφού ο καθένας ρωτούσε τους υπόλοιπους αν είναι όντως στο σωστό βαγόνι και μετά έψαχνε να βρει τη θέση του – σέρνοντας τις βαλίτσες και τις τσάντες του.


Φωτεινά, καθαρά με μεγάλα παράθυρα, σαν πιο όμορφος προαστιακός. Το δικό μου βαγόνι είχε 4 θέσεις ανά σειρά (2 διπλές θέσεις, σαν τις αεροπορικές με το τραπεζάκι τους), ενώ υπήρχαν και μερικές θέσεις με τη διάταξη του προαστιακού (2 θέσεις που κοιτάζουν άλλες 2 θέσεις). Υπήρχε χώρος για τις αποσκευές επάνω από κάθε θέση, και μικρός χώρος στις άκρες του βαγονιού. Τουαλέτα υπήρχε στις άκρες του βαγονιού. Είχα διαβάσει κάτι για πρίζες μέσα στα βαγόνια (ακόμη και στη Β θέση) αλλά δεν βρήκα τίποτα – ευτυχώς δε μου χρειάστηκε.


Το κυλικείο είναι στα πρώτα βαγόνια, οπότε αν δεν έχεις θέση εκεί κοντά και φοβάσαι να αφήσεις τις αποσκευές σου αφύλαχτες, καλύτερα να έχεις μαζί σου τα απαραίτητα (σνακς, νερό, καφέ κλπ.). Δεν είναι δύσκολο, θέλει οργάνωση και προετοιμασία.


Μόλις ξεκινήσαμε έγινε έλεγχος εισιτηρίων. Παραδόξως, μπορούσες να ξεχωρίσεις τον ελεγκτή από το καπέλο με το σήμα ΤΡΑΙΝΟΣΕ που φορούσε! Είχε ένα μικρό μπλοκάκι στα χέρια και σημείωνε με στυλό κάτι από το εισιτήριο, σα να παίρνει παραγγελία σε ταβέρνα (είπαμε, μην το παρακάνουμε με την ψηφιοποίηση των διαδικασιών!). Είχε μικρό θέμα με εισιτήριο που του έδειξαν από κινητό (ίσως δεν εμφανιζόταν σωστά/καθαρά) αλλά λύθηκε. Αμέσως μετά τσάκωσε έναν λαθρεπιβάτη στο χώρο μεταξύ των βαγονιών και τον οδήγησε με φωνές στο μπροστινό βαγόνι. Ποιος να ξέρει τι απέγινε…

Πώς περνάς την ώρα σου

Προφανώς δεν έχεις και πολλά πράγματα να κάνεις. Καλό θα είναι να φορτώσεις ένα κινητό ή tablet με μουσική και ταινίες, να πάρεις ένα βιβλίο κλπ. – εγώ αυτό έκανα και πέρασε η ώρα. Αλλιώς μπορείς άνετα να κοιμηθείς ή να χαζεύεις την όμορφη, γεμάτη πράσινο, διαδρομή.

Για να ξεπιαστείς μπορείς να κάνεις βόλτες στα βαγόνια – αλλά θα αφήσεις τις αποσκευές μου αφύλαχτες…


Το ταξίδι ήταν άνετο, ευχάριστο και απροβλημάτιστο. Εύκολα θα επέλεγα και πάλι το τρένο για αντίστοιχο ταξίδι, ειδικά αν ήταν χαμηλότερο το κόστος ή μικρότερος ο χρόνος του ταξιδιού. Η εναλλακτική του αεροπλάνου (ειδικά με φθηνά εισιτήρια) είναι πάντα ελκυστική, αλλά το τρένο έχει τη χάρη του.

An Android smartphone saved the day

My main smartphone is (still!) a Windows Phone: A Nokia Lumia 735 that has been through a lot but despite its promising (back then) route, it sees instead a declining future mostly due to the lack of support from Microsoft (as a part of the Windows Phones). I am used to it, so I cannot take the (hard) decision to just drop it.

I also have a backup smartphone, an Android-powered Samsung A3 (2016), which was mostly used in car, paired with my car’s Mirrorlink-enabled head unit – it was the cheapest Mirrorlink-enabled smartphone I could find some time ago. Apart from that, I also use it for Web browsing, social media etc. Both smartphones are pretty entry-level but have been exploited to the extent possible.

During my summer holidays, I found myself at Moutsouna, Naxos island. As soon as I got there, I had to make an urgent call; alas, I did not have signal – at all! I tried walking out of the house, walked even at the pier (facing the Aegean sea), moved to a higher, open spot of the village hoping for cellular connection but with no luck.

I friend of mine approached me and asked me about my carrier – he was sure I was on a specific one, whose signal was so bad in the area that all locals had switched to other carriers (and this was my case). He then advised my to switch to 2G (!!) if I wanted to make a call. I went through my Lumia’s menu, only to find that 2G-only was not supported. I tried with 3G-only but still no signal. And then I made the choice…

Got my A3 out of the backpack, quickly swapped SIM cards and went through its menu; I could switch my A3 to 2G only and I actually managed to make the call I had to! I never swapped the SIM back during my 7-day stay at the island, and made use not only of the updated apps available in Android (stuck versions behind in Windows Phone) but also its better camera.

Damn you Windows Phones, you keep disappointing me…and the same goes for my carrier!

Ταξίδι στη Νάξο με το SuperRunner

Πρόσφατα ταξιδέψαμε μετά από αρκετά χρόνια στη Νάξο. Για διάφορους λόγους αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε από Ραφήνα και όχι από Πειραιά – και δεν το μετανοιώσαμε. Είδαμε τις διαθέσιμες επιλογές και θεωρήσαμε το SuperRunner της Golden Star Ferries ως την καλύτερη, με βάση τις ώρες αναχώρησης και άφιξης και υπολογίζοντας το κόστος για δύο ενήλικες, δύο παιδιά και ένα αυτοκίνητο (312 ευρώ σύνολο). Κάναμε την κράτηση ηλεκτρονικά από τη σελίδα της εταιρίας και τυπώσαμε τα εισιτήρια από το σπίτι.


Η εμπειρία ήταν πολύ καλύτερη σε σχέση με αυτή που είχαμε από τα συμβατικά πλοία που παίρνααμε από Πειραιά. Χαρκτηριστικά επισημαίνω τα εξής:

  1. Επιτέλους τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια βρέθηκαν στην ψηφιακή εποχή: Μπορέσαμε να κάνουμε κράτηση των θέσεων ηλεκτρονικά και εκτύπωση στο σπίτι, οπότε δεν χρειάστηκε να περάσουμε από το πρακτορείο στη Ραφήνα. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια δεν μπορούν να κλείνονται ηλεκτρονικά και να εκτυπώνονται από τους επιβάτες όπως γίνεται εδώ και πολλά χρόνια με τα αεροπορικά.
  2.  Πολύ εύκολη και γρήγορη επιβίβαση – δική μας και του αυτοκινήτου. Εξίσου μειωμένος ήταν και ο χρόνος παραμονής σε κάθε λιμάνι.
  3. Ταξιδεύοντας με αξιοπρέπεια: Μόνο αριθμημένες θέσεις (αεροπορικές με τραπεζάκια), οπότε δεν χρειάστηκε να τρέξουμε όπως παλιά για να προλάβουμε θέσεις, να τσακωθούμε με αυτούς που έχουν ξαπλώσει στους καναπέδες, έχουν καταλάβει ήδη θέσεις με τις αποσκευές τους για άτομα που υπάρχουν μόνο στη φαντασία τους κλπ. Γνωρίζαμε ότι έχουμε τη θέση μας και θα είναι διαθέσιμη ότι και να γίνει, όσο αργά και αν επιβιβαστούμε.
  4. Ταξιδεύοντας με ασφάλεια: Το κατάστρωμα είναι κλειστό κατά τη διάρκεια του ταξιδιού (ανοίγει μόνο όση ώρα δένει το πλοίο σε λιμάνι), οπότε το ταξίδι αυτόματα γίνεται πολύ ασφαλές για τα παιδιά μας που μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα χωρίς να υπάρχει κίνδυνος να βγουν σε μη φυλασσόμενο χώρο.
  5. Πολύ ευγενικό προσωπικό, και πάντα διαθέσιμο.
  6. Καθαρός και φωτεινός χώρος, με σεβασμό στον επιβάτη. Επιτέλους σωστή θερμοκρασία περιβάλλοντος (βλ. πλοία-ψυγεία της γραμμής), οπότε δεν χρειάστηκαν οι ζακέτες που είχαμε πάρει μαζί μας.
  7. Μειωμένος χρόνος ταξιδιού: Πολύ σημαντικός παράγοντας, καθώς σε 5 ώρες από τον απόπλου είχαμε βγει από το λιμάνι της Νάξου! Είχα συνηθίσει ταξίδια  6+ ωρών από Πειραιά, οπότε η διαφορά ήταν σημαντική.

Υπήρξαν όμως και κάποια σημεία που μας προβλημάτισαν / στεναχώρησαν:

  1. Το σύστημα ηλεκτρονικής κράτησης των θέσεων είναι μάλλον προβληματικό: Ενώ κλείσαμε αρκετά νωρίς τα εισιτήριά μας, και στα δύο ταξίδια οι θέσεις μας ήταν διάσπαρτες – ειδικά στην επιστροφή τα παιδιά ήταν μαζί αλλά εγώ και η σύζυγος σε διαφορετικές θέσεις, αρκετά μακριά. Την ίδια στιγμή, υπήρχαν αρκετές κενές θέσεις δίπλα σε αυτές που καθόμασταν σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Δεν μπορώ να καταλάβω με ποια λογική χωρίζονται θέσεις που κλείνονται ταυτόχρονα…
  2. Το προσωπικό που περνάει σε τακτά διαστήματα και μαζεύει τα σκουπίδια από τα τραπεζάκια δείχνει υπερβολικό ζήλο: Σε κάποια φάση που δεν ήμασταν στις θέσεις μας, πήραν και πέταξαν σακούλα που είχε μέσα σνακς για το ταξίδι μας, καθώς και ποτήρια που είχαν ακόμη καφέ. Μιλάμε για ολόκληρες τυρόπιτες, κουλούρια κλπ. και όχι για μερικά μπισκότα. Θα εκτιμούσαμε λίγη υπομονή και περισσότερη προσοχή από την πλευρά τους – εκτός αν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι πρέπει να ασφαλίζουμε τα τρόφιμά μας….
  3. Το πλοίο καθυστέρησε περίπου 35-40 λεπτά να φύγει από Νάξο (στο ταξίδι της επιστροφής), καθώς άργησε στα προηγούμενα λιμάνια (Σαντορίνη και Ίο), ενώ είχε (από ότι είπαν) και 7 μποφόρ οπότε δεν έπιασε μέγιστη ταχύτητα. Τουλάχιστον υπήρξε ενημέρωση και γνωρίζαμε τι έγινε (αφού επιβιβαστήκαμε) με ταυτόχρονη συγγνώμη για την καθυστέρηση. Προφανώς συμβαίνουν αυτά, ειδικά σε μια περίοδο με αυξημένη κίνηση.
  4. Οι τουαλέτες μύριζαν έντονα (σύνηθες φαινόμενο σε πλοία με μεγάλα δρομολόγια). Επίσης δεν είχαν σε καμία φάση χαρτί για τα χέρια και οι μικροί μας δυσκολεύονταν να χρησιμοποιήσουν το στεγνωτήριο των χεριών, καθώς αυτό ήταν αρκετά ψηλά.

Γενικά ήταν μια θετική εμπειρία και σίγουρα θα ξαναπροτιμήσουμε τα Golden Star Ferries για μελλοντικά μας ταξίδια στις Κυκλάδες – απλά την επόμενη φορά θα έχουμε πάρει τα μέτρα μας (βλέπε σνακς σε τσάντα και όχι σε σακούλα – χωρίς αυτό να δικαιολογεί το προσωπικό, χαρτί και μωρομάντηλα από το σπίτι μας κλπ.).

Εύχομαι μόνο να διατηρήσουν το ίδιο υψηλό επίπεδο και τα επόμενα χρόνια για να μη χρειαστεί να κοιτάξουμε για εναλλακτικές. 😊

Using my Bobby Compact under real life conditions

I felt I had enough with constantly heavy traffic, numerous hours lost behind the wheel feeling bored and helpless so I decided to start commuting to work by public means of transportation: The suburban railway of Athens started a new, direct route from Airport to Piraeus (no change of trains required) and it looked like the perfect alternative. The route takes about 1 hour, and I make good use of this time: I usually plan my day at the office by organizing tasks, reviewing documents and going through work-related material. I also have the option to relax and read my favorite books or even do nothing when I am tired.


I almost instantly switched my backpack back to the XD Design Bobby Compact, as it was the perfect gear for a crowded commuting mean like the suburban railway. Indeed, this is the environment where the backpack shined and showed its advantages over traditional ones. I was never afraid to wear it on my shoulders with other passengers behind my back thanks to its anti-theft design, the monthly pass card slot now proved useful and handy (compared to when using the same backpack when driving to work), and since the backpack holds its shape even when half-empty, I could easily let it on the floor without it falling to the side.

It felt light and comfortable on my back while walking from the station to the office (a 10-15 min walk), I had easy access to its contents even while on the road and its integrated rain cover proved useful during a couple of thunderstorms. On top of that, it forced me to pack light and be really selective about what to pack (and how to efficiently pack it).

However, after three months of daily use, I had to give up again…the reason? Its limited capacity.

I spend about 12 hours on a daily basis away from home (including commuting and working hours), so my lunch box and a couple of snacks (e.g. fruits, crackers etc.) are essential items for me. No matter how many different alternatives I tried, I couldn’t find a decent lunch box that would fit standing straight in the backpack. I wouldn’t want to risk putting it on the side, as any liquid inside it (e.g. oil, sauce etc.) might leak – and no matter how well I would protect it (e.g. inside plastic bags), any leak would affect not only the backpack itself but my work material inside it as well. I had the same problem with my Tech Air backpack, which was also relatively slim to fit such items.

lunch box office

On top of that, its limited capacity did not allow me to carry the occasional unexpected items with me (e.g. a couple of grocery items, a thick book etc.) on my way home from the office. I felt restricted and I had to find an alternative. I temporarily went back to my trustworthy Sentio backpack, which has a great capacity but suffers from its thin material and lack to hold its shape. And it is annoying (and looks awful) when at the office or during business meetings.

What I needed was a more spacious backpack that would fit not only my lunch box but also some additional (and bulky items) when needed, with some (at least) antitheft design elements and organizational options.

It was a matter of days before a brand new backpack joined the rest of my collection 😉