Μια (ακόμη) κακή ημέρα για τα ΜΜΜ στην Αθήνα

Είμαι θυμωμένος.

Η Τρίτη είναι μία μέρα που φεύγω σφαίρα από το γραφείο και δεν μπορώ να αργήσω: Η γυναίκα μου δουλεύει μέχρι αργά και εγώ πρέπει να διανύσω 40 χλμ. (με το αυτοκίνητο ή με ΜΜΜ), να πάρω τα παιδιά από τις δραστηριότητες που έχουν (σε διαφορετικά σημεία του προαστίου που μένουμε) ακριβώς στις 19.00 και να πάμε σπίτι για να κάνουμε τις δουλειές μας.

Ειδικά την Τρίτη φροντίζω να είμαι στην ώρα μου στη δουλειά, να φύγω στην ώρα μου και να φτάσω σπίτι στην ώρα μου. Τόσο απλά. Και όσο εξαρτάται από εμένα, είμαι πάντα στην ώρα μου. Δεν γίνεται αλλιώς, γιατί δεν έχουμε βοήθεια, είμαστε μακριά από τους δικούς μας και δεν έχουμε κάποιον να αναλάβει να πάρει τα παιδιά.

Φτάνω λοιπόν στο σταθμό του Προαστιακού στον Πειραιά. Στην ώρα μου. Το τρένο δεν έχει έρθει ακόμη και περιμένει πολύς κόσμος στην αποβάθρα. Ρωτάμε στο εκδοτήριο εισιτηρίων αν θα αργήσει ο συρμός – κλασικά δεν έχουν την παραμικρή ιδέα, σα να δουλεύουν σε άλλη εταιρεία. Είναι το γνωστό τραγικό πρόβλημα με τα μεγάφωνα στον προαστιακό: Η υποδομή ανήκει στον ΟΣΕ και οι ανακοινώσεις στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ! Ο σεκιουριτάς λέει ότι υπάρχει περίπτωση να αργήσει πολύ ο συρμός – ίσως έχει μιλήσει με συνάδελφό του που ξέρει τι γίνεται.

Τελικά μαθαίνουμε (από συγγενή φίλης που περιμένει μαζί μας το τρένο) ότι γύφτοι έχουν βάλει φωτιά κοντά στις γραμμές του Προαστιακού στο ύψος του Ασπρόπυργου, με αποτέλεσμα να μην περνάει ο συρμός από Κιάτο προς Πειραιά (αυτόν που παίρνουμε για να επιστρέψουμε στο σπίτι μας κάθε απόγευμα).

Φεύγω σφαίρα για ΗΣΑΠ, με τα πόδια στην πλάτη για να κερδίσω το χαμένο χρόνο. Ο συρμός ξεκινά αγκομαχώντας, και μετά από μία μόλις στάση παραδίδει πνεύμα…ο οδηγός μας ενημερώνει ότι θα πρέπει να κατέβουμε στο Φάληρο και να πάρουμε το συρμό που ακολουθεί. Υπομονή για 5-10 λεπτά, έρχεται ο επόμενος συρμός (και δουλεύει κανονικά) – ακόμη προλαβαίνω οριακά να φτάσω στα πιτσιρίκια εγκαίρως.

ISAP-train

Κατεβαίνω στο Μοναστηράκι, σφαίρα στα σκαλιά για να πάρω το Μετρό προς αεροδρόμιο. Επόμενος συρμός προς Αεροδρόμιο σε 16 λεπτά – ατυχία. Παίρνω τον πρώτο συρμό που περνάει και κατεβαίνω στην Πλακεντίας, ελπίζοντας ότι η γραμμή Άνω Λιόσια-Αεροδρόμιο του Προαστιακού θα λειτουργεί κανονικά.

Στο σταθμό του Προαστιακού γίνεται της κακομοίρας από κόσμο. Περιμένουν σχεδόν μία ώρα λένε, αλλά ενημερώθηκαν ότι έρχεται ο συρμός. Πράγματι, σε 5 λεπτά φτάνει στην αποβάθρα. Δεν έχω ξαναδεί τόσο κόσμο μέσα στον προαστιακό, πρέπει να ξεφόρτωνε γύρω στα 5 λεπτά – και άλλα τόσα φόρτωνε επιβάτες. Με τα πολλά ξεκινάμε. Εγώ έχω αρχίσει τα τηλέφωνα, αφενός στη γυναίκα μου να δούμε τι θα κάνουμε, αφετέρου στα μέρη που είναι τα πιτσιρίκια, για να ενημερώσω ότι θα αργήσω λίγο να τα πάρω.

Proastiakos_platform

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι: Ο οδηγός μας ενημερώνει ότι ο συρμός θα τερματίσει στην Κάντζα (!!) και θα πρέπει να πάρουμε τον επόμενο προς αεροδρόμιο. Χάνω κάθε ελπίδα και αναγκάζομαι να φέρω σε δύσκολη θέση τη γυναίκα μου (που πρέπει να φύγει από τη δουλειά της για να πάρει τα παιδιά) και αυτούς που τα κρατάνε, αφού θα τους καθυστερήσουμε όπως και να έχει.

Φτάνω με μισή ώρα καθυστέρηση, μετά από 2 ώρες στο δρόμο και συναντώ τη γυναίκα μου για να πάρω τα παιδιά και να πάμε στο σπίτι. Είμαι θυμωμένος – έκανα ότι μπορούσα για να είμαι συνεπής αλλά τα ΜΜΜ απέτυχαν επανειλημμένα να λειτουργήσουν κανονικά και να είναι συνεπή.

Και το χειρότερο: Είμαστε στο 2018 και δεν υπάρχουν ανακοινώσεις στις αποβάθρες για τις καθυστερήσεις του Προαστιακού (που είναι συχνές τελευταία, λόγω βροχής, αέρα, πυρκαγιών, πανσέληνου, και ότι μπορεί να φανταστεί κανείς) με αποτέλεσμα οι επιβάτες να μην ξέρουν αν θα πρέπει να περιμένουν (και πόσο) ή να ψάξουν για εναλλακτικούς τρόπους μετακίνησης.

Ανάθεμά σας…

Advertisements

Ταξί(δι) στη Θεσσαλονίκη

Πρόσφατα είχα τη χαρά να συμμετέχω (ως εκθέτης) στην 83η ΔΕΘ και να βρεθώ για μια ακόμη φορά στη Θεσσαλονίκη. Το ξενοδοχείο μας ήταν εξαιρετικό αλλά μακρυά από τη ΔΕΘ, άρα θα έπρεπε να παίρνω ταξί σε καθημερινή βάση. Δεν θέλω να χρησιμοποιώ ταξί, ακόμη και όταν είναι πληρωμένο από την εταιρεία, αλλά προσπαθώ να μην είμαι προκατειλημμένος όταν το κάνω. Στην τελική ο καθένας κάνει τη δουλειά του.

Πώς γίνεται όμως να τυχαίνουν όλα τα στραβά σε εμένα: 100% αληθινές ιστορίες οι παρακάτω:

1. Φτάνω στη Θεσαλονίκη και περιμένω ταξί στο σταθμό του τρένου. Γεμιζουν και φεύγουν τα δύο πρώτα που περίμεναν εκεί – μετά τίποτα. Περιμένουμε στην ουρά, έρχονται 1-2 ταξί μετά από ώρα. Ψωνίζουν όμως τους πελάτες που τους βολεύει, και όχι από τη σειρά (κάτι που απαγορεύεται). Φασαρία στη σειρά, αφού άτομα πίσω από εμάς επιβιβάζονται πριν από εμάς, άθλιες δικαιολογίες από τους οδηγούς ταξί. Μετά από 20 λεπτά, και αφού με περίμεναν οι συνάδελφοι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, αποφάσισα να το πάρω με τα πόδια μέχρι το ξενοδοχείο: 3,5 χιλιόμετρα, με σακίδιο στην πλάτη και μεσαία βαλίτσα στο χέρι, και ντάλα ο ήλιος (16.30 το απόγευμα). Ψιλοχάθηκα, με τη βοήθεια τηλεφώνου βρήκα το δρόμο μου και τέλικά έφτασα στο ξενοδοχείο. Κουρασμένος, καταϊδρωμένος αλλά αξιοπρεπής.

Taxi-Thessaloniki

2. Αφήνω τα πράγματά μου στο ξενοδοχείο και κατεβαίνω αμέσως για να βρω τους συνάδελφους στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Καλώ ταξί από τη reception του ξενοδοχείου. Ξεκινάμε. Μιλάει ασταμάτητα στο κινητό χωρίς hands-free, για το τελευταίο service που (δεν) του έκαναν στο ταξί, που δεν τον σεβάστηκαν σαν πελάτη κλπ. Μετά έρχεται η σειρά μου: Πόσο τυχερός ήμουν που βρήκα ταξί, πώς είναι να είσαι γαύρος στη Θεσσαλονίκη κλπ. Φτάνει η ώρα να πληρώσω – μου λέει 9 ευρώ, πληρώνω και ζητάω απόδειξη. Έχω αργήσει τραγικά και βγαίνω σφαίρα από το ταξί. Αργότερα που είδα την απόδειξη έγραφε το πραγματικό ποσό: 8,28 ευρώ. Ο ταξιτζής πήρε με το έτσι θέλω 70 λεπτά φιλοδώρημα για τις εξαιρετικές υπηρεσίες που μου προσέφερε.

3. Το άλλο βράδυ κατά τις 22.00, μετά τα επεισόδια της ΔΕΘ (Σάββατο 8/9) περιμένω ταξί στην πιάτσα της Εγνατίας, εγώ μαζί μα αρκετούς άλλους. Η πιάτσα άδεια και πουθενά κάποιο τηλέφωνο να καλέσουμε ταξί: όλα κινούνται στο αντίθετο ρεύμα, προς τη ΔΕΘ αφού το δικό μας ρεύμα είναι κλειστό από ψηλά. Ζητάμε από μερικούς από αυτούς να ενημερώσουν συναδέλφους τους να έρθουν να μας πάρουν, αλλά αντιμετωπίσαμε πλήρη αδιαφορία. Τελικά το παίρνω πάλι με τα πόδια προς το ξενοδοχείο, μήπως βρω ταξί παρακάτω. Περπατάω με πλήρη φόρτο (λάπτοπ, πορτοφόλι, έγγραφα κλπ.) ανάμεσα σε πιωμένους πιτσιρικάδες και μετανάστες που πίνουν τσιγάρα – επάνω στην Εγνατία!

car parked on the street in grayscale
Photo by Kaique Rocha on Pexels.com

Όντως μετά από λίγο πετυχαίνω ταξί σε φανάρι, μπαίνω και ξεκινάμε για το ξενοδοχείο. Ο οδηγός (προς τιμήν του) με ρωτάει αν έχω πρόβλημα να πάρει και άλλους, γιατί γίνεται χαμός στους δρόμους. Δέχτηκα επειδή είχα περάσει κι εγώ το λούκι, ήμουν κι εγώ στη θέση τους πριν λίγο – απλά τον ενημέρωσα ότι θα χρειαστώ απόδειξη. Ένα ζευγαράκι πάει στο σταθμό του τρένου, και ένας ηλικιωμένος λίγο πριν το σταθμό. Πληρώνει 3,5 ευρώ ο ηλικιωμένος, 4,5 ευρώ το ζευγαράκι. Χωρίς απόδειξη. Κάνουμε ελιγμούς, περνάμε από δρόμους που δεν ξέρω και τελικά φτάνουμε στο ξενοχδοχείο μου. 7 ευρώ (στρογγυλά) με απόδειξη για το ταξί, δεν ξέρω πώς το κατάφερε, αλλά τόσο ήταν η απόδειξη. Συνεπής προς εμένα ο ταξιτζής, ασυνεπής προς το κράτος. Αλλά στην τελική, μήπως το κράτος είναι συνεπές προς αυτόν?

4. Την επόμενη μέρα παίρνουμε ταξί με συνάδελφο για να φτάσουμε στην έκθεση. Ζητάω απόδειξη – ο οδηγός πατάει πανικόβλητος κάποια κουμπιά στο μηχάνημα, το οποίο αρνείται να εκτυπώσει την απόδειξη. Κι άλλες προσπάθειες, κανένα αποτέλεσμα. Βιάζομαι να φύγω για να είμαι στην ώρα μου. Ελέγχει τα καλώδια, φταίει το χαρτί που δεν έχει μπει σωστά. Είναι μεσημέρι, δεν πρέπει να έχει κόψει άλλη απόδειξη μέσα στη μέρα και είναι η τελευταία του κούρσα από ότι μας είπε. Επιμένω για την απόδειξη, που πρέπει να μπει στο εξοδολόγιο – χωρίς απόδειξη μπαίνει από την τσέπη μου. Βάζει και βγάζει το ρολό με το χαρτί, βγαίνει γύρω στο μισό μέτρο αλλά κενό. Προτείνω χειρόγραφη απόδειξη για να τελειώνουμε. Βγάζει ένα μπλοκάκι αθεώρητο, χωρίς σφραγίδα επωνυμίας, όλα χειρόγραφα. Τουλάχιστον είναι συνεπής και τα γράφει όλα αναλυτικά – και εγώ τυχερός που η απόδειξη περνάει από το λογιστήριο της εταιρείας.

Thessaloniki_airport_bus

Περιττό να πω ότι φεύγοντας από τη Θεσσαλονίκη, τη διαδρομή από το ξενοδοχείο (Μαινεμένη) μέχρι το αεροδρόμιο την έκανα με 15 λεπτά περπάτημα και μετά με το λεωφορείο του αεροδρομίου – δεν άντεχα άλλες συγκινήσεις με τους οδηγούς ταξί.

Αθήνα-Θεσσαλονίκη με τρένο

Δεν θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που ταξίδεψα με τρένο στην Ελλάδα: Πρέπει να ήμουν φοιτητής (ή μαθητής) και είχα ανέβει στην Αλεξανδρούπολη για να δω ένα φίλο μου. Οι εντυπώσεις μου ήταν τόσο τραγικές που αποφάσισα να μην ξαναταξιδέψω με τρένο: Παντελής έλλειψη ελέγχου και φύλαξης στα βαγόνια, άνθρωποι κοιμόντουσαν στους διαδρόμους και κάπνιζαν παντού, βρώμικες τουαλέτες κλπ.

Πολλά χρόνια μετά, αποφάσισα να ταξιδέψω στη Θεσσαλονίκη με τρένο. Πλέον η ΤΡΑΙΝΟΣΕ είναι ιδιωτική και διάβασα αρκετά θετικά σχόλια για τις αλλαγές.

Κράτηση εισιτηρίων

Ευχάριστη έκπληξη η δυνατότητα ηλεκτρονικής κράτησης και έκδοσης των εισιτηρίων. Φτιάχνεις εύκολα το λογαριασμό σου, επιλέγεις διαδρομή, θέσεις (από την κάτοψη των βαγονιών, σαν τα αεροπορικά) και πληρώνεις με κάρτα, Paypal ή κουπόνι αν έχεις). Έχω την εντύπωση όμως ότι η κάτοψη των θέσεων δεν ήταν σωστή, με τις πιο πολλές θέσεις να φαίνονται ότι κοιτάζουν αντίθετα προς την κίνηση του συρμού.

Τα εισιτήρια έρχονται στο email ως PDF (για εκτύπωση) και .pkpass (για το κινητό) – στον έλεγχο μπορείς να δείξεις ότι θέλεις, δεν έχει διαφορά. Παρά το ότι το τελευταίο βήμα της διαδικασίας σε παραπέμπει να κατεβάσεις τα εισιτήρια, εμένα δεν δούλεψε με κανένα browser. Απλά ήρθαν στο email μου.

Κόστος

Έκλεισα το εισιτήριο ηλεκτρονικά 2 ημέρες νωρίτερα, με κόστος 45,40 ευρώ για τη Β θέση (στην Α θέση υπήρχε μόνο μία θέση και αρχικά θα ήμασταν δύο). Δεν το λες και φθηνό, αφού βρίσκεις φθηνότερο αεροπορικό – θα φτάσεις και πιο γρήγορα έτσι. Είχα όμως αρκετά μεγάλες αποσκευές, καθώς το ταξίδι κράτησε 6 γεμάτες ημέρες, και είχα(ν) σχεδιάσει αλλιώς το ταξίδι μου, οπότε το αεροπορικό δεν ήταν επιλογή (ακόμη κι αν ήταν φθηνότερο). Φαίνεται πως έχουν κοπεί πολλές εκπτώσεις (π.χ. για έκδοση από το κινητό, από το Web) μετά την αλλαγή στην ιδιοκτησία της εταιρείας. Σε σχέση με τα ΚΤΕΛ που θυμάμαι πάντως (με παραπλήσιο κόστος?), οι θέσεις είναι πιο άνετες.

Χρόνος

Δεν χρειάζεται να φτάσεις νωρίτερα, θα περιμένεις άδικα. Το τρένο είχε ώρα αναχώρησης 10.18 και έφτασε στην αποβάθρα 10.10. Τουλάχιστον ξεκίνησε στην ώρα του, παρά το συνωστισμό (βλέπε παρακάτω). Ο χρόνος της διαδρομής Αθήνα-Θεσσαλονίκη υπολογίζεται στις 5,5 ώρες περίπου, πρακτικά έκανε 6 (φτάσαμε περίπου στις 16.10).

MESA METAFORAS TRENO
27-08-2001 MESA METAFORAS TRENO

Αναμονή πριν το ταξίδι

Αν φτάσεις νωρίτερα είτε ψάχνεις στις αποβάθρες για κάποια σκιά να καθίσεις (δύσκολο να βρεις κάθισμα), ή παίρνεις ένα καφέ από τα Everest που είναι μέσα στο σταθμό. Αν προλαβαίνεις κοιτάς και γύρω για εναλλακτικές – εγώ δεν είχα χρόνο και προτίμησα τα Everest, όπου έφαγα το πρωινό μου με άνεση.

Στα highlights της αναμονής περιλαμβάνεται επίσκεψη στις τουαλέτες του σταθμού Λαρίσης: Πρέπει να ανέβεις μερικά σκαλιά (αποτελεί από μόνο του πρόβλημα για ΑμΕΑ, ηλικιωμένους κλπ.) και εκεί συναντάς την κυριούλα που ρυθμίζει την κίνηση και σου δίνει φύλλα χαρτί με το αζημίωτο – αν το χρειάζεσαι. Σουρεάλ σκηνικό. Α, καλό θα είναι αν αφήσεις αφύλαχτη αποσκευή, να έχεις εντοπίσει κάποιον αξιόπιστο να στην προσέχει όσο λείπεις. Εγώ τα κατάφερα.

Οργάνωση

Είχα εισιτήριο για το βαγόνι 4 σε συρμό με συνολικά 5 βαγόνια, οπότε περίμενα να ανέβω στο προτελευταίο. Στην πραγματικότητα ήταν αρκετά περισσότερα και δεν υπήρχε αρίθμηση εξωτερικά. Αποτέλεσμα: οι επιβάτες μπερδεύτηκαν και να έμπαιναν σχεδόν στην τύχη. Αυτό δημιούργησε συνωστισμό μέσα στα βαγόνια χωρίς λόγο, αφού ο καθένας ρωτούσε τους υπόλοιπους αν είναι όντως στο σωστό βαγόνι και μετά έψαχνε να βρει τη θέση του – σέρνοντας τις βαλίτσες και τις τσάντες του.

Βαγόνια

Φωτεινά, καθαρά με μεγάλα παράθυρα, σαν πιο όμορφος προαστιακός. Το δικό μου βαγόνι είχε 4 θέσεις ανά σειρά (2 διπλές θέσεις, σαν τις αεροπορικές με το τραπεζάκι τους), ενώ υπήρχαν και μερικές θέσεις με τη διάταξη του προαστιακού (2 θέσεις που κοιτάζουν άλλες 2 θέσεις). Υπήρχε χώρος για τις αποσκευές επάνω από κάθε θέση, και μικρός χώρος στις άκρες του βαγονιού. Τουαλέτα υπήρχε στις άκρες του βαγονιού. Είχα διαβάσει κάτι για πρίζες μέσα στα βαγόνια (ακόμη και στη Β θέση) αλλά δεν βρήκα τίποτα – ευτυχώς δε μου χρειάστηκε.

 

Το κυλικείο είναι στα πρώτα βαγόνια, οπότε αν δεν έχεις θέση εκεί κοντά και φοβάσαι να αφήσεις τις αποσκευές σου αφύλαχτες, καλύτερα να έχεις μαζί σου τα απαραίτητα (σνακς, νερό, καφέ κλπ.). Δεν είναι δύσκολο, θέλει οργάνωση και προετοιμασία.

Ελεγκτής

Μόλις ξεκινήσαμε έγινε έλεγχος εισιτηρίων. Παραδόξως, μπορούσες να ξεχωρίσεις τον ελεγκτή από το καπέλο με το σήμα ΤΡΑΙΝΟΣΕ που φορούσε! Είχε ένα μικρό μπλοκάκι στα χέρια και σημείωνε με στυλό κάτι από το εισιτήριο, σα να παίρνει παραγγελία σε ταβέρνα (είπαμε, μην το παρακάνουμε με την ψηφιοποίηση των διαδικασιών!). Είχε μικρό θέμα με εισιτήριο που του έδειξαν από κινητό (ίσως δεν εμφανιζόταν σωστά/καθαρά) αλλά λύθηκε. Αμέσως μετά τσάκωσε έναν λαθρεπιβάτη στο χώρο μεταξύ των βαγονιών και τον οδήγησε με φωνές στο μπροστινό βαγόνι. Ποιος να ξέρει τι απέγινε…

Πώς περνάς την ώρα σου

Προφανώς δεν έχεις και πολλά πράγματα να κάνεις. Καλό θα είναι να φορτώσεις ένα κινητό ή tablet με μουσική και ταινίες, να πάρεις ένα βιβλίο κλπ. – εγώ αυτό έκανα και πέρασε η ώρα. Αλλιώς μπορείς άνετα να κοιμηθείς ή να χαζεύεις την όμορφη, γεμάτη πράσινο, διαδρομή.

Για να ξεπιαστείς μπορείς να κάνεις βόλτες στα βαγόνια – αλλά θα αφήσεις τις αποσκευές μου αφύλαχτες…

Συμπέρασμα

Το ταξίδι ήταν άνετο, ευχάριστο και απροβλημάτιστο. Εύκολα θα επέλεγα και πάλι το τρένο για αντίστοιχο ταξίδι, ειδικά αν ήταν χαμηλότερο το κόστος ή μικρότερος ο χρόνος του ταξιδιού. Η εναλλακτική του αεροπλάνου (ειδικά με φθηνά εισιτήρια) είναι πάντα ελκυστική, αλλά το τρένο έχει τη χάρη του.

An Android smartphone saved the day

My main smartphone is (still!) a Windows Phone: A Nokia Lumia 735 that has been through a lot but despite its promising (back then) route, it sees instead a declining future mostly due to the lack of support from Microsoft (as a part of the Windows Phones). I am used to it, so I cannot take the (hard) decision to just drop it.

I also have a backup smartphone, an Android-powered Samsung A3 (2016), which was mostly used in car, paired with my car’s Mirrorlink-enabled head unit – it was the cheapest Mirrorlink-enabled smartphone I could find some time ago. Apart from that, I also use it for Web browsing, social media etc. Both smartphones are pretty entry-level but have been exploited to the extent possible.

During my summer holidays, I found myself at Moutsouna, Naxos island. As soon as I got there, I had to make an urgent call; alas, I did not have signal – at all! I tried walking out of the house, walked even at the pier (facing the Aegean sea), moved to a higher, open spot of the village hoping for cellular connection but with no luck.

I friend of mine approached me and asked me about my carrier – he was sure I was on a specific one, whose signal was so bad in the area that all locals had switched to other carriers (and this was my case). He then advised my to switch to 2G (!!) if I wanted to make a call. I went through my Lumia’s menu, only to find that 2G-only was not supported. I tried with 3G-only but still no signal. And then I made the choice…

Got my A3 out of the backpack, quickly swapped SIM cards and went through its menu; I could switch my A3 to 2G only and I actually managed to make the call I had to! I never swapped the SIM back during my 7-day stay at the island, and made use not only of the updated apps available in Android (stuck versions behind in Windows Phone) but also its better camera.

Damn you Windows Phones, you keep disappointing me…and the same goes for my carrier!

Ταξίδι στη Νάξο με το SuperRunner

Πρόσφατα ταξιδέψαμε μετά από αρκετά χρόνια στη Νάξο. Για διάφορους λόγους αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε από Ραφήνα και όχι από Πειραιά – και δεν το μετανοιώσαμε. Είδαμε τις διαθέσιμες επιλογές και θεωρήσαμε το SuperRunner της Golden Star Ferries ως την καλύτερη, με βάση τις ώρες αναχώρησης και άφιξης και υπολογίζοντας το κόστος για δύο ενήλικες, δύο παιδιά και ένα αυτοκίνητο (312 ευρώ σύνολο). Κάναμε την κράτηση ηλεκτρονικά από τη σελίδα της εταιρίας και τυπώσαμε τα εισιτήρια από το σπίτι.

SuperRunner

Η εμπειρία ήταν πολύ καλύτερη σε σχέση με αυτή που είχαμε από τα συμβατικά πλοία που παίρνααμε από Πειραιά. Χαρκτηριστικά επισημαίνω τα εξής:

  1. Επιτέλους τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια βρέθηκαν στην ψηφιακή εποχή: Μπορέσαμε να κάνουμε κράτηση των θέσεων ηλεκτρονικά και εκτύπωση στο σπίτι, οπότε δεν χρειάστηκε να περάσουμε από το πρακτορείο στη Ραφήνα. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια δεν μπορούν να κλείνονται ηλεκτρονικά και να εκτυπώνονται από τους επιβάτες όπως γίνεται εδώ και πολλά χρόνια με τα αεροπορικά.
  2.  Πολύ εύκολη και γρήγορη επιβίβαση – δική μας και του αυτοκινήτου. Εξίσου μειωμένος ήταν και ο χρόνος παραμονής σε κάθε λιμάνι.
  3. Ταξιδεύοντας με αξιοπρέπεια: Μόνο αριθμημένες θέσεις (αεροπορικές με τραπεζάκια), οπότε δεν χρειάστηκε να τρέξουμε όπως παλιά για να προλάβουμε θέσεις, να τσακωθούμε με αυτούς που έχουν ξαπλώσει στους καναπέδες, έχουν καταλάβει ήδη θέσεις με τις αποσκευές τους για άτομα που υπάρχουν μόνο στη φαντασία τους κλπ. Γνωρίζαμε ότι έχουμε τη θέση μας και θα είναι διαθέσιμη ότι και να γίνει, όσο αργά και αν επιβιβαστούμε.
  4. Ταξιδεύοντας με ασφάλεια: Το κατάστρωμα είναι κλειστό κατά τη διάρκεια του ταξιδιού (ανοίγει μόνο όση ώρα δένει το πλοίο σε λιμάνι), οπότε το ταξίδι αυτόματα γίνεται πολύ ασφαλές για τα παιδιά μας που μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα χωρίς να υπάρχει κίνδυνος να βγουν σε μη φυλασσόμενο χώρο.
  5. Πολύ ευγενικό προσωπικό, και πάντα διαθέσιμο.
  6. Καθαρός και φωτεινός χώρος, με σεβασμό στον επιβάτη. Επιτέλους σωστή θερμοκρασία περιβάλλοντος (βλ. πλοία-ψυγεία της γραμμής), οπότε δεν χρειάστηκαν οι ζακέτες που είχαμε πάρει μαζί μας.
  7. Μειωμένος χρόνος ταξιδιού: Πολύ σημαντικός παράγοντας, καθώς σε 5 ώρες από τον απόπλου είχαμε βγει από το λιμάνι της Νάξου! Είχα συνηθίσει ταξίδια  6+ ωρών από Πειραιά, οπότε η διαφορά ήταν σημαντική.

Υπήρξαν όμως και κάποια σημεία που μας προβλημάτισαν / στεναχώρησαν:

  1. Το σύστημα ηλεκτρονικής κράτησης των θέσεων είναι μάλλον προβληματικό: Ενώ κλείσαμε αρκετά νωρίς τα εισιτήριά μας, και στα δύο ταξίδια οι θέσεις μας ήταν διάσπαρτες – ειδικά στην επιστροφή τα παιδιά ήταν μαζί αλλά εγώ και η σύζυγος σε διαφορετικές θέσεις, αρκετά μακριά. Την ίδια στιγμή, υπήρχαν αρκετές κενές θέσεις δίπλα σε αυτές που καθόμασταν σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Δεν μπορώ να καταλάβω με ποια λογική χωρίζονται θέσεις που κλείνονται ταυτόχρονα…
  2. Το προσωπικό που περνάει σε τακτά διαστήματα και μαζεύει τα σκουπίδια από τα τραπεζάκια δείχνει υπερβολικό ζήλο: Σε κάποια φάση που δεν ήμασταν στις θέσεις μας, πήραν και πέταξαν σακούλα που είχε μέσα σνακς για το ταξίδι μας, καθώς και ποτήρια που είχαν ακόμη καφέ. Μιλάμε για ολόκληρες τυρόπιτες, κουλούρια κλπ. και όχι για μερικά μπισκότα. Θα εκτιμούσαμε λίγη υπομονή και περισσότερη προσοχή από την πλευρά τους – εκτός αν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι πρέπει να ασφαλίζουμε τα τρόφιμά μας….
  3. Το πλοίο καθυστέρησε περίπου 35-40 λεπτά να φύγει από Νάξο (στο ταξίδι της επιστροφής), καθώς άργησε στα προηγούμενα λιμάνια (Σαντορίνη και Ίο), ενώ είχε (από ότι είπαν) και 7 μποφόρ οπότε δεν έπιασε μέγιστη ταχύτητα. Τουλάχιστον υπήρξε ενημέρωση και γνωρίζαμε τι έγινε (αφού επιβιβαστήκαμε) με ταυτόχρονη συγγνώμη για την καθυστέρηση. Προφανώς συμβαίνουν αυτά, ειδικά σε μια περίοδο με αυξημένη κίνηση.
  4. Οι τουαλέτες μύριζαν έντονα (σύνηθες φαινόμενο σε πλοία με μεγάλα δρομολόγια). Επίσης δεν είχαν σε καμία φάση χαρτί για τα χέρια και οι μικροί μας δυσκολεύονταν να χρησιμοποιήσουν το στεγνωτήριο των χεριών, καθώς αυτό ήταν αρκετά ψηλά.

Γενικά ήταν μια θετική εμπειρία και σίγουρα θα ξαναπροτιμήσουμε τα Golden Star Ferries για μελλοντικά μας ταξίδια στις Κυκλάδες – απλά την επόμενη φορά θα έχουμε πάρει τα μέτρα μας (βλέπε σνακς σε τσάντα και όχι σε σακούλα – χωρίς αυτό να δικαιολογεί το προσωπικό, χαρτί και μωρομάντηλα από το σπίτι μας κλπ.).

Εύχομαι μόνο να διατηρήσουν το ίδιο υψηλό επίπεδο και τα επόμενα χρόνια για να μη χρειαστεί να κοιτάξουμε για εναλλακτικές. 😊

Using my Bobby Compact under real life conditions

I felt I had enough with constantly heavy traffic, numerous hours lost behind the wheel feeling bored and helpless so I decided to start commuting to work by public means of transportation: The suburban railway of Athens started a new, direct route from Airport to Piraeus (no change of trains required) and it looked like the perfect alternative. The route takes about 1 hour, and I make good use of this time: I usually plan my day at the office by organizing tasks, reviewing documents and going through work-related material. I also have the option to relax and read my favorite books or even do nothing when I am tired.

proastiakos-porta

I almost instantly switched my backpack back to the XD Design Bobby Compact, as it was the perfect gear for a crowded commuting mean like the suburban railway. Indeed, this is the environment where the backpack shined and showed its advantages over traditional ones. I was never afraid to wear it on my shoulders with other passengers behind my back thanks to its anti-theft design, the monthly pass card slot now proved useful and handy (compared to when using the same backpack when driving to work), and since the backpack holds its shape even when half-empty, I could easily let it on the floor without it falling to the side.

It felt light and comfortable on my back while walking from the station to the office (a 10-15 min walk), I had easy access to its contents even while on the road and its integrated rain cover proved useful during a couple of thunderstorms. On top of that, it forced me to pack light and be really selective about what to pack (and how to efficiently pack it).

However, after three months of daily use, I had to give up again…the reason? Its limited capacity.

I spend about 12 hours on a daily basis away from home (including commuting and working hours), so my lunch box and a couple of snacks (e.g. fruits, crackers etc.) are essential items for me. No matter how many different alternatives I tried, I couldn’t find a decent lunch box that would fit standing straight in the backpack. I wouldn’t want to risk putting it on the side, as any liquid inside it (e.g. oil, sauce etc.) might leak – and no matter how well I would protect it (e.g. inside plastic bags), any leak would affect not only the backpack itself but my work material inside it as well. I had the same problem with my Tech Air backpack, which was also relatively slim to fit such items.

lunch box office

On top of that, its limited capacity did not allow me to carry the occasional unexpected items with me (e.g. a couple of grocery items, a thick book etc.) on my way home from the office. I felt restricted and I had to find an alternative. I temporarily went back to my trustworthy Sentio backpack, which has a great capacity but suffers from its thin material and lack to hold its shape. And it is annoying (and looks awful) when at the office or during business meetings.

What I needed was a more spacious backpack that would fit not only my lunch box but also some additional (and bulky items) when needed, with some (at least) antitheft design elements and organizational options.

It was a matter of days before a brand new backpack joined the rest of my collection 😉

The perils of carry-on luggage

(I apologize in advance for the frequent use of the word luggage in the text below)

I am a pretty frequent flyer and I have been flying various trips, ranging from 1 day to 1 week. I was always an advocate of traveling light, and in order to make my life easier I have spent quite some time in learning how to pack efficiently and making the most out of both my available storage space and the clothes I pack in the end. My typical trip luggage consists of a medium-sized laptop backpack with all electronics, gadgets and valuables loaded and a suitcase (cabin size or larger, depending on the trip).

Over the last years I have been witnessing a serious issue with carry-on luggage: I often see obviously oversized suitcases, multiple smaller bags (which in total are of larger size and volume compared to the typical cabin luggage) and people carrying so many bags from the airport’s duty-free shops that it equals to an additional one or even two cabin-sized suitcases. This makes me wonder if carry-on luggage is actually checked at some point and if the related restrictions are applied.

Cabin lugage

(image source: https://qz.com/quartzy/1289295/the-basic-economy-era-heavier-carry-on-luggage-has-increased-risks-on-board/)

Of course it is obvious that the stricter the rules (and the fees) become regarding checked luggage, the more travelers tend to bring as (free) cabin luggage. On top of that, may of us had bad experiences regarding lost or destroyed checked luggage, or even had specific items “removed” by the ground staff handling the luggage at the airports. These two reasons alone lead many passengers to avoid checking in their luggage and take on board as much as possible.

Even though lost luggage is less of a problem, many passengers still don’t trust an airline with their belongings, and they don’t want to pay more for their bags.

At the same time, there is no actual inspection on the luggage that flyers bring on board. The whole process seems to have some “holes”, as anyone who does not pass through the check-in counters (e.g. for printing their boarding passes) can go through the security controls with their multiple bags and/or oversized ones. These checkpoints are mostly concerned with the security aspect of luggage (e.g. prevent flyers from carrying any of the prohibited items) and not as much with the luggage size limitations posed by each airline. Indeed, I have never seen any security officer at these controls pointing out anything related to the number or the size of luggage that each passenger carries on board.

This situation is taken for granted, and in this context, I frequently witness passengers refusing to hand over their 2nd and/or 3rd bag when asked to do so before boarding on a fully-booked flight – they usually claim that they have things inside that they will need during the flight or valuables that they are afraid that might be stolen. The concept of the “laptop bag”, which is allowed as an additional onboard item on top of the cabin luggage, is usually abused by flyers who make use of their over-sized and over-stuffed backpacks and refer to them as the “laptop bag”.

This situation affects all passengers on board and raises three important issues:

  1. Boarding (and leaving the aircraft) becomes painfully slow, and leads to a consequent delay of the flight (and offloading). Everyone needs time to store their luggage in the overhead lockers, pushing and pulling the luggage of others in order to make some room; multiply this by the number of those with oversized cabin luggage and you see the real dimension of the problem;
  2. Passengers who checked in their luggage have a hard time finding space for their (usually smaller) cabin luggage, as most space is already occupied by the oversized and numerous cabin bags of the rest of the passengers. Plus, they feel like jerks, as in the end they realize that they could have also avoided checking in their luggage.
  3. Last but not least, oversized and heavy cabin luggage can pose safety issues (e.g. falling on the heads of passengers).

The solution is simple: Airlines need to enforce the rules that they apply regarding cabin luggage. They have their nice metal boxes with the dimensions of allowed luggage so anything that doesn’t fit in there should be taken away and checked in (even without charging for it). Alternatively, flyers with over-sized cabin luggage should pay a fee for getting it onboard. The same should go for those who carry their cabin luggage, a huge laptop bag and other bags with them – not more than one item per passenger with no exceptions – ok, maybe apart from some light duty-free shopping.

New Ryanair Hand Luggage Rules

Everyone should comply with he regulations and restrictions, no matter if we find them fair or unfair. These are the rules of the game and we should play fair. Why am I saying this? Because I am fed up of seeing passengers misusing the cabin baggage allowance and having to wait for them to store and get their baggage until I get to my seat or get off the plane.

At the same time, I have to admit that checked in baggage fees are currently quite high (especially for non-business travelers) and should be better adjusted to the real cost of the service. For example, having to pay EUR 40-50 for a EUR 90 one-way ticket can hardly make sense. From one hand I understand flyers trying to “cheat” airlines by bringing onboard more than they are allowed to, but I cannot agree on doing this against fellow travelers, making their trip inconvenient.

P.S. I feel I have to mention the great work done in this context by various backpack and luggage designers and manufacturers (mostly individual ones) such as Cabin Max and Riut (their RiutBag X25 is a great example) in making the most out of the maximum allowed carry-on size; their work respects the restrictions posed by the airlines and at the same time benefits the flyers and travelers in general, who want to pack more with less.

My worst business trip ever (Part II: Heading back to Athens)

A new day – Tuesday – had started and I had a nice feeling about it. I woke up early, had a nice breakfast at the hotel, took a warm shower and check out, heading back to the meeting place. This time the elevator was working. I had already checked in for both my Lufthansa flights from Berlin to Munich and from there to Athens in the previous afternoon, and I was supposed to leave the meeting at about 16.00 to head to the airport and catch my flight.

For some reason I did not have a good cellular signal at the meeting building and at some point after the lunch break, I received a call. It was a colleague of mine, who said that they have been trying to contact me for quite a long time to inform me that my Lufthansa flight was cancelled (WTF!!). The good news was that I was rebooked to a Swiss flight to Zurich and from there to Athens. The bad news was that the Swiss flight was one hour earlier than my Lufthansa one, so I had to rush to the airport – now!

(Lufthansa only informed me by SMS (not via email, which I checked regularly), but I had no signal at the time, so I received it rather late).

I quickly picked up all my stuff and rushed to the bus stop to take the airport bus so quickly that I did not have time to greet my colleagues at the meeting. In the meantime, I was on the phone with my agent, who offered to check me in as well, so that I would save some time – and I was glad she did. She also emailed me the boarding pass, just to be on the safe side.

My last photo before leaving Berlin; yes, it was snowing in the morning.

Thankfully, I arrived to the airport on time and went through the security checks pretty fast. I was one time and the flight of Swiss only had a slight delay so we made it on time in Zurich. However, the flight from Zurich to Athens was also delayed (by about 45 mins) and this only got worse by the fact that Swiss staff at the gate started asking passengers to hand over their oversized of second cabin item. As expected, no one was willing to hand over a luggage that they planned to take on board and this led to a confusion and contributed to the delay of the flight.

As a result of all this mess, I reached Athens more than 1 hour later than I expected, at about 01.45. I was on time in all occasions, but none of the airlines was. I reached home at about 02.30, went to bed at about 03.00. Next morning, I woke up at 06.30 to get to the office as usual 🙂

My worst business trip ever (Part I: Heading to Berlin)

(Alternative title: A 150 Euro taxi ride to nowhere)

(Alternative title #2: Oh Lufthansa, where art thou?)

I have been traveling all over the world for business for the last 10 years – I even managed to get a Gold status with Aegean Airlines at some point, as a frequent flyer. In these 10 years I only once missed a flight (it was due to long security/passport controls in the U.S. but I was lucky enough to be rebooked to the next flight). I was lucky enough but also did my best to be always on time for my flights.

Last Sunday, I had to fly to Berlin through Frankfurt for business purposes with Lufthansa. I had the option of taking an earlier direct flight to Berlin, but I opted to spend some more time with my family on Sunday, who wouldn’t?

I arrived on time at the Athens airport but the flight was delayed by more than 1 hour minutes (I cannot recall exactly) “due to the plane arriving delayed in Athens”. To make a long story short (and this is a really long story!) we reached Frankfurt airport only to find out that the last flight to Berlin had just taken off on time, leaving the remaining passengers waiting at the airport. A helpful lady at the gate informed me about the good news and the bad news:

The good news were that I would get a hotel voucher, a couple of vouchers for the taxi (from and to the airport) and a 10EUR voucher for a snack, as the hotel kitchen would be closed by the time I reached it. I would also be re-booked on the early morning Lufthansa flight to Berlin – but I would have to be at the airport no later than 06.15.

The bad news: The hotel was about 90 km from the airport (!!), so something about 50 mins by taxi… and this is where all hell breaks loose:

  1. I couldn’t find where to use my snack voucher and wasted precious time (as I realized later on); in the end I found a place, where I got a couple of sandwiches just before it closed for the night.
  2. I went out in the freezing cold (-1 oC) waiting for a taxi – there was no queue, and taxi drivers came out of nowhere, picked up customers randomly and left
  3. I got myself a taxi but the taxi driver hardly spoke English and he did not know where the hotel was; his bloody GPS could not pick up a signal and I was trying to explain to him that since we had stopped under a bridge it would be hard to get a signal. After spending about 15 mins waiting for the GPS, he brought a second one from the trunk and it actually worked.
  4. In the meantime, I tried using my smartphones for the same purpose (actually, the taxi driver insisted on it); however, my Lumia was running out of battery (and later I realized that I had only downloaded the Berlin offline maps before leaving home) while my backup smartphone did not have any offline German maps at all.
  5. On the way to the hotel, the driver explained to me that there were no rooms in Frankfurt due to a large exhibition taking place during these days – lucky me!
  6. I had to be at the airport at 06.15 – the driver told me to get a taxi earlier than 05.00 from the hotel, as there could be heavy Monday traffic later on…
  7. When I finally reached the hotel, I realized that there were dozens of passengers facing the same issue as me; everyone had a pack of vouchers and they were all directed to the same hotel from the airport…a long queue before I could get my key for the room. At least I managed to book a taxi for 04.30 next morning.
  8. I only had about 4 hours available for sleep; however, I had to take a shower, eat my snacks, send a couple of urgent emails (e.g. informing the hotel at Berlin for my absence and let them know when I would check in) and re-arrange my stuff in my small wheeled backpack (the issues of traveling packed)
  9. I was so worried that I would not hear the alarm in the morning that I kept checking the clock every 15 mins. In the meantime, I could hear people leaving their rooms so I gave up and woke up at 03.50.
  10. I picked up my phones which I left charging overnight, only to realize that my main phone was not plugged properly, so charging had stopped at about 60% – not good enough for the long day ahead of me.
  11. There was no traffic, no long security queues, no nothing – so I found myself waiting at the gate at about 05.30; 45 mins before expected. On top of that the Lufthansa flight was for once more delayed (something like 30 minutes). This time it was the ground team to blame, as they did not start preparing the plane early enough…enough with pathetic excuses!
At first I thought I was hallucinating due to lack of sleep; however, it was just the interesting decoration of the hotel 🙂

I finally reached Berlin, found my way to the TXL bus and reached my hotel, which was almost next to the meeting place. I paid a visit to make sure that I still had a room (got no response to my email so far) and leave some of my stuff in the room. At the reception, I was informed that they did not receive my email and I should have called them instead to let them know of the situation! Bloody hell…

In the end they found me a room and also allowed me to use their fast WiFi connection at no cost (which I never did, as costs may incur out of nowhere in hotels). Went upstairs, left my stuff (clothes and wash bag) and headed to the meeting place. It took me 10 mins to find the entrance, as Google maps showed the main entrance of the building while the organizers had used a side door instead. Relieved, I entered the building, heading to the 5th floor, where the meeting was taking place (and I was already 1 hour late); lucky me – the elevator was out of order so I had to use the stairs, packed with my (still heavy) wheeled backpack!

I spent so much time at the airports that in the end I felt like Tom Hanks!

My presentation was the last one in the agenda, and by that time I could hardly keep  my eyes open – let alone delivering a decent presentation. Supported by several cups of coffee in the meantime, I managed to do a good job (as my friends in the audience told me later). However, I had to decline the offer for drinks and dinner right after the meeting, as I was really exhausted. I just went back to the hotel to get some decent sleep.

A hard day was over; but not the hellish trip… (to be continued)