Ένα ακόμη Freeday!

Το τελευταίο Freeday ήταν όλα τα λεφτά!

Φορτώσαμε με το Σταύρο τα σπαστά στο Cinquecento, βεβαιωθήκαμε ότι έχουμε μαζί μας τα απαραίτητα (νερό, φαγώσιμα κλπ) και τρέξαμε για να προλάβουμε τους Βόρειους στην Αγ. Σοφία του Ν. Ψυχικού (δεν τους προλαβαίναμε στην Πεντέλης…). Τελικά τους συναντήσαμε λίγο μετά την εκκλησία και ακολουθώντας μια απίθανη διαδρομή μέσα στην κίνηση (σχεδόν ίδια με την προηγούμενη φορά) κατεβήκαμε ποδηλατικώς στο Θησείο.

Ήδη υπήρχε αρκετός κόσμος παρά το κρύο. Είχα τη χαρά να γνωρίσω το Σπύρο από τους Ποδηλάτες και να ξαναδώ γνώριμες φάτσες από προηγούμενες ποδηλατοβόλτες. Κάθε φορά νομίζω πως είμαστε και περισσότεροι!

Ξεκινήσαμε από Θησείο και φτάσαμε Θρακομακεδόνες, επάνω στο βουνό. Κόσμος πολύς, μεγάλη διαδρομή, μεγάλες και απότομες ανηφόρες, ψοφόκρυο (κάτω από 10 βαθμούς) και φοβερή παρέα! Το ποδήλατο με έβγαλε πάλι ασπροπρόσωπο, παρά την ταλαιπωρία που υφίσταται κάθε φορά. Κάποιοι μικροθόρυβοι κρίνονται πλέον φυσιολογικοί και αναμενόμενοι!

Ο τερματισμός στο βουνό μας αποζημίωσε, τόσο για τη φοβερή θέα όσο και για τον καθαρό αέρα. Όσοι πεινούσαν γέμισαν την απίθανη ψησταριά, άλλοι τσίμπησαν σε παρακείμενο μίνι-μάρκετ, και όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Σε κάποια φάση ήρθε η ώρα της επιστροφής για μερικούς και της συνέχειας για άλλους. Οι Βόρειοι χαιρετίσαμε τους υπόλοιπους και πήραμε το δρόμο του γυρισμού, μέσα από Αχαρνές (περάσαμε δίπλα από το ΙΓΜΕ στο Ολυμπιακό Χωριό-γνώριμο μέρος) και καταλήγοντας στην Λεωφόρο Κύμης. Εκεί χωρίσαμε σε δύο ομάδες και τελικά μέσα από Φιλοθέη και τον παράδρομο της Κηφισίας φτάσαμε στο αυτοκίνητο στην Αγ.Σοφία.

Στο γυρισμό και για πρώτη φορά με έπιασε το γόνατό μου (με ένα τικ και μια σουβλιά σε κάθε πεταλιά). Ευτυχώς ο πόνος σταμάτησε την επόμενη ημέρα (δεν το έχω δοκιμάσει με το ποδήλατο ακόμα βέβαια…). Επίσης για πρώτη φορά είδα από κοντά αλλαγή σαμπρέλας: Έτυχε σε Βόρειο συμποδηλάτη στο γυρισμό και πραγματικά εντυπωσιάστηκα από την προθυμία και τη συμμετοχή όλων στην αλλαγή! Ο Γιώργος σήκωσε τα μανίκια και πήρε το βάρος πάνω του όσο ο Θέμης εντόπιζε την τρύπα και την μπάλωσε. Όταν χρειάστηκε τρόμπα, βγήκαν άμεσα 2-3 (ξεχώρισε η Zorin Biologic της Ιωάννας!). Οι υπόλοιποι φωτίζαμε με τα φώτα μας όποιο σημείο χρειαζόταν. Τέλος καλό, όλα καλά!

Μεγάλη εμπειρία αυτή η βόλτα, τόσο λόγω της διάρκειας, της τοποθεσίας αλλά και του σκασμένου λάστιχου! Ελπίζω την επόμενη φορά να καταφέρω να πάρω μέρος και στην παλαβοβόλτα που ακολουθεί και τελειώνει νωρίς το πρωί του Σαββάτου (με επιβράβευση την ξακουστή μπουγάτσα με σοκολάτα!).

Το πρώτο μου Freeday

Είχα ακούσει πολλά σχετικά με το Freeday, είχα δει διάφορα σκηνικά σε φωτογραφίες και πραγματικά ανυπομονούσα να συμμετέχω κι εγώ σε κάτι τέτοιο! Τελικά φαίνεται πως έφτασε η στιγμή: Γύρισα το απόγευμα στο σπίτι, έφτιαξα ένα packing list για να μην ξεχάσω τίποτα και άρχισα να ετοιμάζομαι. Το σακίδιο γέμισε με μπουκάλια νερό, θερμός με καφέ (είχα ξυπνήσει από τις 07.00 και δεν είχα πιεί ούτε μια γουλιά καφέ μέχρι το βράδυ), σαντουιτσάκια αλλά φυσικά και μια σαμπέλα, το ανακλαστικό γιλέκο, ένα κατσαβίδι για μικρομαστορέματα, γάντια, ένα δεύτερο t-shirt κλπ. Φόρτωσα το σακίδιο και το ποδήλατο στο αυτοκίνητο (δεν θα προλάβαινα συγκοινωνία στην επιστροφή…) και ξεκίνησα κατά τις 19.15.

Το ραντεβού ήταν για τις 20.15 στον σταθμό προαστιακού Πεντέλης, αλλά λόγω της φωτογράφησης τα παιδιά είχαν ξεκινήσει νωρίτερα. Τελικά βρεθήκαμε μόλις 2 άτομα να κατεβαίνουμε ποδηλατικώς προς το Θησείο! Η διαδρομή ήταν ένα μείγμα της διαδρομής των Βορείων Ποδηλατών και δικών μας αυτοσχεδιασμών και είχε πολύ πλάκα. Από τον σταθμό βγήκαμε στον ποδηλατόδρομο της περιοχής, Παπανικολή, μετά μέσα από στενά του Ν. Ψυχικού στην Αγ. Σοφία, Σεβαστουπόλεως, Μεσογείων, Μιχαλακοπούλου (ιδανική για ποδήλατο στη δεξιά λωρίδα), Βασ. Σοφίας, Ζάππειο και τελικά Πλάκα-Θησείο! Μια διαδρομή που ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι μπορεί να γίνει με ποδήλατο. Συνολικά μας πήρε περίπου 1 ώρα, μαζί με (επεισοδιακή) στάση για να φουσκώσουμε τα λάστιχα.

Στην πλατεία Ασωμάτων είχε ήδη μαζευτεί πολύς κόσμος με ποδήλατα διαφόρων ειδών και για μια ακόμη φορά τα αναδιπλούμενα έδωσαν βροντερό παρόν! Δεν μπορώ να υπολογίσω πόσοι ήμασταν αλλά πιστεύω πως περνούσαμε τους 200. Βρήκα τα παιδιά από το Halbike της Τετάρτης (Ιωάννα, Θέμης, Σωτήρης, Πάνος, Βαγγέλης) και άλλους που δεν ήξερα. Ξεκινήσαμε κατά τις 22.00 από εκεί με προορισμό….τον Γέρακα!!!

Η διαδρομή ήταν πολύ καλά σχεδιασμένη και σχετικά εύκολη: Θησείο-Ομόνοια, 3ης Σεπτεμβρίου, Πατησίων, Ηρακλείου και μετά Χαλάνδρι-Αγ. Παρασκευή, όπου κάναμε και μια μικρή στάση. Είναι πολύ όμορφο να κάνεις ποδήλατο μαζί με τόσους άλλους, γιατί νοιώθεις (και είσαι) ασφαλής, μιλάς με φίλους αλλά και άγνωστους και τελικά καταπίνεις τα χιλιόμετρα χωρίς να το καταλάβεις! Κατά κύριο λόγω καταλαμβάναμε τη δεξιά λωρίδα ώστε να μη δημιουργούμε πρόβλημα στην κίνηση των υπόλοιπων οχημάτων, ενώ στα φανάρια και τις διασταυρώσεις πάντα υπήρχαν κάποιοι ποδηλάτες που έκοβαν την κίνηση, έτσι ώστε να κινηθούμε με ασφάλεια. Οι περισσότεροι οδηγοί έδειχναν κατανόηση και δεν είχαμε προβλήματα. Επίσης, μια φορά που σταμάτησα στην άκρη του δρόμου (για να βγάλω το μπουφάν – είχα σκάσει και έμεινα με το κοντομάνικο!), τουλάχιστον 3-4 άτομα με ρώτησαν αν έχω πρόβλημα ώστε να σταματήσουν για να βοηθήσουν…απίθανο!!

Στην πλατεία της Αγ. Παρασκευής είχαμε την ευκαιρία να δροσιστούμε, να τσιμπήσουμε και να τα πούμε με τους υπόλοιπους της παρέας αλλά κυρίως να ξεμουδιάσουμε! Είναι απίστευτα κουραστική η σέλα μερικές φορές, κάνει τον καβάλο να μουδιάζει και την περιοχή γύρω να παίρνει φωτιά!!

IMAG0076 IMAG0077

Συνεχίσαμε μέσα από δρόμους χωρίς κίνηση προς Γέρακα, όπου κάναμε μια ακόμη στάση. Εκεί έγινε το μεγάλο φαγοπότι, με σουβλάκια, μπύρες κλπ στην τεράστια πλατεία. Εκεί είχα και την χαρά να τα πω με διάφορους και ειδικά με τον Πίνδαρο, που μου έδωσε πολλές συμβουλές (και μια βόλτα με το δικό του Dahon με τα Big Apple λάστιχα – σκέτα αμορτισέρ!). Μου έδωσε ιδέες για βελτίωση του ποδηλάτου, τις οποίες σκοπεύω στο μέλλον να εφαρμόσω 😉

Η βόλτα συνεχίστηκε προς Μελίσσια αλλά ήταν περασμένες 02.00 κι εγώ είχα ήδη κουραστεί (ειδικά από τη σέλα) και από το πρωινό ξύπνημα, οπότε άφησα τα παιδιά κοντά στον Προαστιακό της Πεντέλης, φόρτωσα το Boardwalk στο αυτοκίνητο και πήρα το δρόμο για το σπίτι. Η εμπειρία ήταν φανταστική, τα χιλιόμετρα αρκετά, η οργάνωση για μια ακόμη φορά άψογη και ήδη περιμένω το επόμενο Freeday!!

Το πρώτο μου Halbike

Το είχα πάρει απόφαση αυτή τη φορά, να δώσω το παρόν στο Halbike των Βόρειων Ποδηλατών. Έφυγα σχετικά νωρίς από το Γεωπονικό, πήρα το μετρό και κατευθύνθηκα προς Δουκίσσης Πλακεντίας. Κάπου στη διαδρομή (στο Σύνταγμα αν θυμάμαι καλά) μπήκε από την τελευταία πόρτα ένας ποδηλάτης με αναδιπλούμενο Dahon Cadenza! Ήταν η πρώτη φορά μέσα σε 3 μήνες που έτυχε να δω άλλο συμποδηλάτη μέσα στο μετρό. Μάλιστα ήμουν σίγουρος ότι ερχόταν κι αυτός στο Halbike, αλλά είχε κόσμο και ήμασταν μακρυά, οπότε δε μιλήσαμε.

Κατεβήκαμε και οι δύο στη Δουκίσσης Πλακεντίας. Ξαφνιάστηκε, ξαφνιάστηκα και πιάσαμε την κουβέντα. Ήταν ο Μάρκος, συμποδηλάτης που μένει στην περιοχή και μόλις επέστρεφε από τη δουλειά. Το Cadenza φαινόταν μάχιμο, ταλαιπωρημένο. Δυστυχώς ήταν κουρασμένος και δεν μπορούσε να έρθει στο Halbike, αλλά ήταν αρκετά ευγενικός για να μου δώσει οδηγίες για το πώς μπορώ να πάω ποδηλατικώς από το σταθμό Δουκίσσης Πλακεντίας στο σταθμό προαστιακού Πεντέλη, όπου είχαμε ραντεβού με τα υπόλοιπα παιδιά. Επειδή όμως δεν ήθελα να παίξω με την τύχη μου και να χαθώ πάλι, προτίμησα να κάνω μετεπιβίβαση στον προαστιακό.

Έφτασα 10 λεπτά νωρίτερα και ήδη είχαν μαζευτεί αρκετοί έξω από τον σταθμό: Ο Θέμης, ο Σωτήρης (που είναι και συνάδελφος!), ο Πάνος, το Μαράκι, η Ιωάννα και όσο περνούσε η ώρα ερχόντουσαν όλο και περισσότεροι! Εντύπωση μου έκανε πάλι η παρουσία των αναδιπλούμενων (ήταν περίπου τα μισά από τα 30 περίπου ποδήλατα συνολικά)!!

Η διαδρομή ήταν πολύ όμορφα σχεδιασμένη και βατή, με κατεύθυνση στο Ν. Ψυχικό (πλατεία Αγίας Σοφίας). Τα παιδιά έκλειναν δρόμους όπου χρειαζόταν και έτσι κινούμασταν χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα. Στην στάση που κάναμε στην Αγ. Σοφία, το Μαράκι μου έδωσε για βόλτα το Vitesse D7HG με τις εσωτερικές ταχύτητες…έπαθα πλάκα!! Πολύ στιβαρή κατασκευή, πολύ καλό κράτημα και άψογη αλλαγή ταχυτήτων (εσωτερικό hub βλέπετε…). Πραγματικά εντυπωσιάστηκα από τη συμπεριφορά του και από το πόσο διαφορετικά στέκεται στο δρόμο από το δικό μου Boardwalk…

Η επιστροφή στον σταθμό Πεντέλης ήταν εξίσου όμορφη, ενώ αρκετοί μας αποχαιρέτισαν στο δρόμο, με αποτέλεσμα να τερματίσουμε περίπου οι μισοί. Ανταλλάξαμε τελευταίες κουβέντες με την Ιωάννα, το Μαράκι, το Σωτήρη, τον Θέμη και τον Πάνο και πήρα τον προαστιακό για το σπίτι. Συνολικά καλύψαμε περίπου 14 χλμ, οπότε εγώ έφτασα περίπου τα 25 χλμ!

Παιδιά χάρηκα που σας γνώρισα, που τα είπαμε και από εδώ και πέρα θα είμαστε σε επαφή για τις επόμενες ποδηλατοβόλτες!

Το πρώτο μου CMR

Σήμερα ήταν η πρώτη Δευτέρα του μήνα, συνεπώς έπαιζε το καθιερωμένο CMR. Ήθελα πολύ να συμμετέχω, και θα ήταν η πρώτη φορά που θα συμμετείχα. Θα ήταν και η πρώτη μου ποδηλατοβόλτα με άλλους. Την προηγούμενη φορά καθυστέρησα στη διαδρομή για Σύνταγμα, με αποτέλεσμα να μην προλάβω τα παιδιά και να γυρίσω σπίτι με μια πικρή γεύση…

Κατάφερα και έφυγα νωρίτερα από τη δουλειά και πήρα το μετρό καρφί για Σύνταγμα, ώστε να είμαι νωρίτερα εκεί. Το ραντεβού ήταν στις 18.00, εγώ έφτασα από τις 17.45 αλλά δεν βρήκα κανέναν στο πλατύσκαλο απέναντι από τη Βουλή…παραξενεύτηκα αλλά είδα κάτι ποδήλατα να βολτάρουν στο βάθος της πλατείας, κοντά στην Ερμού! Σύντομα βρισκόμουν μαζί με καμιά 10αριά ποδηλάτες που βόλταραν και έπιαναν κουβέντα σε πηγαδάκια, σαν ένα μεγάλο πάρτυ!

Όσο περνούσε η ώρα ο κόσμος γινόταν περισσότερος και η διάθεση έφτιαχνε. Ποδήλατα κάθε είδους και μάλιστα αρκετά Dahon: Μέτρησα 2-3 Boardwalk, 2-3 Speed (κόκκινα), μερικά Vitesse, όλα τα καλά!! Επίσης υπήρχαν και μερικά ακόμα αναδιπλούμενα (μεταξύ των οποίων και ένα DTM). Τελικά, και αφού η ώρα είχε φτάσει περίπου 19.00 ξεκινήσαμε από Σύνταγμα, κατεβαίνοντας την Πανεπιστημίου. Χωρίς να το καταλάβω βγήκαμε Λιοσίων και μετά πλατεία Αττικής. Σε κάθε φανάρι υπήρχαν ποδηλάτες που έκλειναν την κίνηση για τη δική μας ασφάλεια, με μια μικρή ταλαιπωρία των φίλων οδηγών. Ακόμα κι εγώ, παρότι νέος, βοήθησα στο κλείσιμο της κίνησης μαζί με άλλα παιδιά. Κόψαμε κάθετα τον Κηφισό, βγήκαμε Περιστέρι, Μπουρνάζι, Λόφο Αξιωματικών στο Χαϊδάρι, μια τρελλή διαδρομή γεμάτη κέφι και φωνές!

Στο δρόμο ένοιωσα ενοχλήσεις στο δεξί γόνατο και η ώρα περνούσε, οπότε αναγκάστηκα να αφήσω τα παιδιά στη γέφυρα της Λένορμαν, όπου εγώ επέστρεψα στον Κεραμεικό μέσω Κωνσταντινουπόλεως για να πάρω το μετρό. Καθώς περίμενα το συρμό σκέφτηκα το πόσο όμορφα ήταν να ποδηλατείς στην πόλη χωρίς τον φόβο ότι θα κινδυνεύσεις από αυτοκίνητα και μηχανές, πόσο όμορφη φαινόταν η πόλη όταν την βολτάρεις με το ποδήλατο!

Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδιά που βοηθάνε στη σωστή οργάνωση του CMR γιατί πραγματικά περάσαμε υπέροχα! Ήδη περιμένω την πρώτη Δευτέρα του Δεκέμβρη για να τα ξαναπούμε στους δρόμους της Αθήνας, και στο μεταξύ ελπίζω να συναντήσω τα παιδιά του Halbike την Τετάρτη! 😉

Σάββατο πρωί

Ησυχία σήμερα, ευκαιρία για δουλειές στο σπίτι, κάποιες εξωτερικές δουλειές, χαζαμάρες που λέει και ο Λαζόπουλος! Παρά την ψύχρα, οι εξωτερικές δουλειές έγιναν με το ποδήλατο και ένα ελαφρύ αντιανεμικό μπουφάν. Είχα πάρει μαζί μου και το πέταλο, αλλά τελικά δεν χρειάστηκε να κλειδώσω πουθενά το ποδήλατο…αυτά είναι τα καλά των προαστείων!

Αφού τελείωσα με τις δουλειές, βρήκα την ευκαιρία να φουσκώσω τα λάστιχα στο βενζινάδικο (όλο χάνουν τα άτιμα) και να κάνω μια βόλτα μέχρι το μετρό. Το μπουφανάκι βγήκε πριν καν ξεκινήσω τη βόλτα, λόγω υπερθέρμανσης, αλλά ο αέρας ήταν τόσο δυνατός που μου έφερε δάκρυα στα μάτια! Η αντίσταση του αέρα με δυσκόλεψε και κουράστηκα σχετικά γρήγορα αλλά συνέχισα την πορεία μου κανονικά.

Ήταν η ευκαιρία να δοκιμάσω και μια εναλλακτική διαδρομή προς το μετρό, με λιγότερη κίνηση αλλά χωρίς φωτισμό άρα ακατάλληλη για την επιστροφή το βράδυ. Η άσφαλτος δεν είναι τόσο κάλη όσο του κεντρικού αλλά η μειωμένη κίνηση αντισταθμίζει αυτό το μειονέκτημα. Με την πρώτη ευκαιρία θέλω να δοκιμάσω μια διαδρομή προς Παιανία, αλλά θα προτιμούσα να έχω παρέα σε περίπτωση που τύχει κάτι στο δρόμο (Σταύρο ακούς??).

Στην επιστροφή ασχολήθηκα λίγο και με το ποδήλατο, αφού ο καθρέπτης και η βάση του φακού είχαν χαλαρώσει και ήθελαν σφίξιμο. Επιπλέον, για κάποιο λόγο άναβαν μόνο τα μισά περίπου από τα 21 leds του φακού, αλλά με λίγο κατσαβίδωμα και τύχη επισκευάστηκε και αυτό. Αποφάσισα να βγάλω και την βάση του κοντέρ από το τιμόνι, αφού δεν αξιώθηκα τόσο καιρό να δω εάν το κοντέρ όντως έχει χαλάσει ή απλά άδειασε η μπαταρία. Θα πρέπει να το δω και αυτό μέσα στην εβδομάδα γιατί θα μου άρεσε να ξέρω ανά πάσα στιγμή πόσα χλμ έχω καλύψει με το ποδήλατο ή πόσο μεγάλη είναι κάποια διαδρομή.

Συμποδηλάτες με αναδιπλούμενα

Καθημερινά στη διαδρομή μου από και προς το γραφείο συναντώ μερικούς ποδηλάτες, αλλά όχι με αναδιπλούμενα, συνήθως με mountain ή με κούρσες. Τις τελευταίες ημέρες όμως βλέπω στο χώρο έξω από το γραφείο μου ένα αναδιπλούμενο Torpado, προσεγμένο και καλά κλειδωμένο! Δυστυχώς δεν έχω καταφέρει ακόμη να εντοπίσω τον ιδιοκτήτη του, ούτε και περισσότερες πληροφορίες για το ποδήλατο. Πάντως είναι οργανωμένος, με τη σχάρα του, τα φωτάκια του και το φουλάρι στο τιμόνι!

Μια μέρα φεύγοντας από το Πανεπιστήμιο πέτυχα ένα παληκάρι με ένα Dahon Impulse, σε χρώμα σχεδόν ίδιο με το δικό μου Boardwalk! Δυστυχώς δεν μπόρεσα να τον σταματήσω για να πιάσουμε την κουβέντα αλλά ελπίζω να τον ξαναπετύχω στο δρόμο μου.

Ήδη προσπαθώ να μαζέψω όλους τους Έλληνες κατόχους Dahon σε ένα group στο Facebook και ίσως κάνω κάτι αντίστοιχο για τους κάτοχους αναδιπλούμενων ποδηλάτων γενικά. Είμαι σίγουρος ότι είμαστε πολύ εκεί έξω, που κάνουμε τη δουλειά μας με αναδιπλούμενα ποδήλατα και σίγουρα θα γίνουμε πολύ περισσότερο στο μέλλον!

Dahon Boardwalk – Μέρος 6: Self-service

Γενικά τα χέρια μου δεν πιάνουν…προσπαθώ πάντα, αλλά τα αποτελέσματα στα μαστορέματα δε με δικαιώνουν. Πρόσφατα όμως παρατήρησα ότι η αλυσίδα έκανε ένα θόρυβο (σε όλες τις ταχύτητες), σα να ζοριζόταν λίγο. Ζήτησα τη γνώμη φίλων και μου είπαν ότι μάλλον ήρθε ο καιρός να τη λαδώσω…Η δοκιμή με το χέρι έδειξε ότι η αλυσίδα ήθελε λάδωμα (όλο το λιπαντικό που είχε αρχικά πρέπει να έχει μεταφερθεί στα μπατζάκια μου τους τελευταίους μήνες!), αφού δεν άφηνε σχεδόν καθόλου λιπαντικό στα δάχτυλά μου. Πήγα λοιπόν στο αγαπημένο μου ποδηλατάδικο, όπου μου πρότειναν (και αγόρασα) τα εξής:

1. Σπρέυ καθαρισμού της αλυσίδας Dirtwash Citrus Degreaser της Weldtite, για τον καθαρισμό της αλυσίδας από το προηγούμενο λιπαντικό και τη μάκα.

2. Λιπαντικό σπρέυ με teflon TF2 Aerosol Spray, της Weldtite, για την εκ νέου λίπανση της αλυσίδας.

Η διαδικασία όπως μου την περιέγραψαν είναι η εξής:

1. Σχολαστικός καθαρισμός της αλυσίδας και των σημείων επαφής της με το Dirtwash Citrus Degreaser. Προσοχή να μην πάει στα φρένα και στα λάστιχα. Αφήνουμε να δράσει για 5 λεπτά.

2. Ξέπλυμα της αλυσίδας με σαπουνάδα, για να φύγει το καθαριστικό. Ακολουθεί ξέπλυμα με νερό και στέγνωμα με πανάκι.

3. Λίπανση της αλυσίδας με το TF2, με ρέγουλο για να μην στάζει και μαζέψει σκόνες κλπ.

Ακολούθησα τη διαδικασία επακριβώς και αφού γέμισα με γράσα κατάφερα να βγάλω την αλυσίδα από τη θέση της 2 φορές…ευτυχώς που με βοήθησε ο φίλος μου ο Θέμης που περνούσε από εκεί! Έκανα και μια βόλτα στη συνέχεια, για να ελέγξω το αποτέλεσμα. Ο θόρυβος δεν έφυγε εντελώς, οπότε είτε είναι φυσιολογικός, ή παίζει κάτι άλλο που δεν μπορώ να καταλάβω…τουλάχιστον θα με πάει από βδομάδα στη δουλειά μου!

Όπως έλεγε και ένας φίλος μου μάστορας, “Αν δεν μπορείς να καταλάβεις τι φταίει, άστο μέχρι να χειροτερέψει και τότε θα καταλάβεις”!!

Dahon Boardwalk – Μέρος 5: Happy Commuting – Accessories!

Εδώ και 2 εβδομάδες έχω το ποδήλατο μου πλήρως ρυθμισμένο από τον Μαλατέστα, όπου έγιναν τα απαραίτητα σφιξίματα σε όλες τις ενώσεις, ακτινολόγηση κλπ. χωρίς χρέωση. Επιπλέον, το εξόπλισα με ορισμένα αξεσουάρ:

1. Dahon Arclite rear rack (χωρίς το πίσω φως, καθώς μου φάνηκε αρκετά ακριβό). Η σχάρα έρχεται με το χταπόδι-λάστιχο της Dahon και χρησιμεύει για τη μεταφορά αποσκευών μικρού όγκου ή των κατάλληλων σακιδίων. Κόστος: €35.

2. Ένα αριστερό καθρέπτη της Cateye. Ο καθρέπτης πραγματικά άλλαξε τον τρόπο που οδηγώ και με κάνει να νοιώθω πλέον πολύ πιο ασφαλής στο δρόμο. Μπορώ να ελέγχω το αν κάποιος έρχεται από πίσω μου πριν αλλάξω λωρίδα, οπότε οι προσπεράσεις κάδων/αυτοκινήτων, οι αποφυγές λακουβών/σχαρών κλπ γίνονται πλέον ελεγχόμενα και με ασφάλεια. Προσωπικά τον θεωρώ must για οδήγηση στην πόλη. Επιπλέον μπορεί και περιστρέφεται στο ακρόμπαρο, οπότε δεν μου δημιουργεί κανένα πρόβλημα κατά την αναδίπλωση. Κόστος: €10.

3. Στις διαδρομές μου φοράω πάντα ένα κράνος Bell Citi, το οποίο είναι πανάλαφρο και εφαρμόζει καλά στο κεφάλι μου. Αγοράστηκε από το Chainreactioncycles.com σε χρώμα Ice Blue για €35 μαζί με τα μεταφορικά (η φωτό δεν απεικονίζει το σωστό χρώμα….).

Το Boardwalk το χρησιμοποιώ πλέον καθημερινά στις μετακινήσεις μου και με έχει βγάλει ασπροπρόσωπο. Έχω εξοικειωθεί με τη διαδρομή και έχω μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ενώ πιστεύω πως προσέχω ακόμα περισσότερο, αφού έχω κατανοήσει τους κινδύνους της κίνησης στην πόλη. Σε 10  λεπτά βρίσκομαι από το σπίτι μου στο μετρό (περίπου 3 χλμ) και άλλο 1.5 χλμ είναι στην Ιερά Οδό.

Dahon Boardwalk – Μέρος 4: Τα πρώτα προβλήματα

Επιστρέφοντας στο σπίτι Πέμπτη βράδυ παρατήρησα έναν παράξενο θόρυβο από τον μπροστά τροχό (σαν τρίξιμο, μάλλον από τις ακτίνες) και επιπλέον άλλο θόρυβο, μεταλλικό, από το πίσω φρένο. Μόλις έφτασα στο σπίτι γύρισα ανάποδα το ποδήλατο για να δω τι παίζει: Είδα ότι ο μπροστινός τροχός δεν κινείται εντελώς ίσια αλλά παίζει λίγο αριστερά-δεξιά ενώ κατά την περιστροφή βρίσκει και στο δεξί τακάκι (όχι πάντα, γιατί φαίνεται να κάνει μικρά οχτάρια), με αποτέλεσμα να κόβει από μόνος του. Ο πίσω τροχός κινείται κανονικά αλλά το φρένο τρίζει όταν το πατάω.

Επειδή δεν έχω ιδέα από επισκευές το άφησα όπως ήταν και την Παρασκευή το ποδήλατο έμεινε σπίτι. Το Σάββατο, παρά την βροχή, αποφάσισα να περάσω από τον Μαλατέστα να το δούμε. Ο τεχνικός ήταν ευγενέστατος και μου εξήγησε μερικά πράγματα. Μου είπε ότι ήθελε μια απλή ρύθμιση το μπροστά φρένο για να μην βρίσκει το τακάκι στη ζάντα, την οποία έκανε άμεσα. Δυστυχώς η βροχή ήταν δυνατή και έτσι δεν μπόρεσα να βολτάρω εκεί γύρω με το ποδήλατο για να δοκιμάσω αν όντως όλα πάνε καλά. Μάζεψα λοιπόν το ποδήλατο και επέστρεψα σπίτι.

Έφτασε η Κυριακή με μια φοβερή λιακάδα! Είπα κι εγώ λοιπόν να δοκιμάσω μιά βόλτα με το ποδήλατο, να ξεμουδιάσω κιόλας. Γύρισα από περιέργεια το ποδήλατο ανάποδα, πάλι το τακάκι έβρισκε στη ζάντα, ενώ επανήλθε και ο θόρυβος στο πίσω φρένο!!Κατέβηκα και έκανα μια βόλτα, αλλά σταμάτησα γρήγορα: Ο θόρυβος από τις ακτίνες είναι έντονος και ο μπροστά τροχός μάλλον κάνει κάποια μικρά οχταράκια. Το κακό είναι ότι και το αυτοκίνητό μου είναι ακινητοποιημένο λόγω βλάβης, οπότε είναι δύσκολο να τα ξαναπάω για έλεγχο στο Μαλατέστα πριν το επόμενο Σ/Κ…

Στην άκρη προσωρινά το ποδήλατο λοιπόν και εγώ να περιμένω πάλι τα λεωφορεία στις στάσεις, αντί να πηγαίνω με το ποδηλατάκι μου στο μετρό. 😦

Dahon Boardwalk – Μέρος 3: Καθημερινή χρήση

Έχω ήδη κλείσει μια εβδομάδα με το Boardwalk και μπορώ πλέον να πω με βεβαιότητα ότι κάνει αυτά που ήθελα να κάνει και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία.

Ξεκινάω καθημερινά από το σπίτι και με το ποδήλατο είμαι σε 10 λεπτά στο σταθμό του μετρό. Η διαδρομή είναι σχετικά εύκολη, χωρίς μεγάλες ανηφόρες-κατηφόρες και χωρίς πολύ κίνηση (προς το παρόν). Υπάρχουν μερικά φαρδιά πεζοδρόμια στη διαδρομή αλλά συνήθως είναι μπλοκαρισμένα από παρκαρισμένα αυτοκίνητα, κάδους κλπ, οπότε δεν τα προτιμώ.

Φτάνω στο σταθμό, λύνω το ποδήλατο, το κατεβάζω με τα χέρια από τις σκάλες και πηγαίνω στο τελευταίο βαγόνι. Από το Κορωπί περνάνε μόνο οι συρμοί του Αεροδρομίου, αυτοί με τις σχάρες και τις θέσεις για τις βαλίτσες. Κάτω από αυτές τις σχάρες στερεώνω το Boardwalk έτσι ώστε να μην εμποδίζει ούτε και να λερώνει η αλυσίδα του.

Μετά από 40 λεπτά κατεβαίνω στον Κεραμεικό και σε 10 λεπτά είμαι στο Γεωπονικό. Συνολικά δηλαδή χρειάζομαι 60 λεπτά από το σπίτι μου μέχρι το Γεωπονικό, ενώ με το συνδυασμό λεωφορείου-μετρό-λεωφορείου χρειαζόμουν 90 λεπτά. (φωτό αριστερά: Το Boardwalk στο τέρμα του βαγονιού στο μετρό – δεξιά: το Boardwalk στον προαστιακό)

Απόσβεση χρημάτων δεν κάνω, αφού ένα εισιτήριο χρησιμοποιούσα ούτως ή άλλως. Εξοικονομώ όμως χρόνο (30 λεπτά να πάω +30 στο γυρισμό) ο οποίος είναι πλέον ελεύθερος χρόνος και επιπλέον, μετά από πολλά χρόνια γυμνάζομαι, έστω και με αυτόν τον τρόπο. Και δεν μίλάμε μόνο για την ποδηλασία, αλλά και για το κουβάλημα του ποδηλάτου πάνω-κάτω: 12 κιλά δεν είναι και λίγα, ειδικά όταν έχω στην πλάτη ένα σακίδιο με περίπου 3-4 κιλά (laptop, τροφοδοτικό, καλώδια, βιβλία, φορτιστές κλπ) και η θερμοκρασία αγγίζει τους 30 βαθμούς!

Μετά από αυτά διαπίστωσα ότι εκτός των άλλων χρειάζομαι και ένα ανθεκτικό σακίδιο πλάτης, γιατί αυτό που έχω άρχισε να ξηλώνεται…τα βρήκε ζόρικα με την ποδηλασία μάλλον!