Περί της φοροδιαφυγής στην Ελλάδα

Περί της φοροδιαφυγής στην Ελλάδα

Με μόλις πέντε παραδείγματα που συνέβησαν μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα μέσα στο 2017, όπου υποτίθεται ότι τα μέτρα θα είναι πιο αυστηρά για τη χρήση καρτών και την πάταξη της φοροδιαφυγής:

  1. Παραγγέλνω συχνά από το γραφείο σε συγκεκριμένο εστιατόριο με μαγειρευτά. Δεν έχει έρθει ποτέ απόδειξη με το φαγητό μέσα στο 2016, παρότι πληρώνω μέσω κάρτας (e-food.gr / deliveras.gr) και η συναλλαγή φαίνεται. Η πρώτη παραγγελία του 2017 (μέσω e-food.gr) συνοδεύτηκε από απόδειξη, αλλά ίσως ήταν τυχαίο γεγονός. Συνάδελφοι πάντως που πληρώνουν με μετρητά δεν παίρνουν ποτέ απόδειξη από τον διανομέα, παρά μόνο δελτίο παραγγελίας.
  2. Χαλάει η πλακέτα του ψυγείου. Έρχεται ο μάστορας, την παίρνει, την επισκευάζει συνεργάτης του και ο μάστορας την ξαναφέρνει για να την τοποθετήσει. Κόστος €100, εννοείται χωρίς ΦΠΑ. Αν θέλω απόδειξη θα πρέπει να επιβαρυνθώ τα 24 ευρώ του ΦΠΑ. Θέλω?
  3. Πηγαίνω το αυτοκίνητο για πρώτη φορά σε συνεργείο γειτονιάς – αλλά τεράστιο (πιάνει σχεδόν ένα οικοδομικό τετράγωνο) – για αλλαγή λαδιών και φίλτρου. Μόλις το άφησα ρωτάω το κόστος (€35) και αν μπορώ να πληρώσω με κάρτα. Η απάνητηση ήταν πως γίνεται, αλλά θα πρέπει να επιβαρυνθώ τον ΦΠΑ 24%, αφού θα πρέπει να κοπεί απόδειξη. Εννοείται πως δε με ήξεραν και θα μπορούσα να είμαι εφοριακός.
  4. Πηγαίνω για δεύτερη φορά σε κομμωτήριο για κούρεμα. Την πρώτη φορά είχε κόψει απόδειξη χωρίς να ζητήσω. Αυτή τη φορά δεν έκανε την κίνηση. Το συγκεκριμένο κομμωτήριο είναι 30% φθηνότερο στο κούρεμα σε σχέση με αυτό που πήγαινα παλιότερα (€10 αντί για €13), το οποίο επίσης έξοβε αποδείξεις επιλεκτικά.
  5. Πηγαίνω για πρώτη φορά σε βουλκανιζατέρ για μπάλωμα σε λάστιχο και μετάθεση ελαστικών μπρος-πίσω. Ρωτάω εξαρχής το κόστος για να ξέρω τι να περιμένω- 28 ευρώ, χωρίς να διευκρινήσουμε αν είναι με απόδειξη ή όχι. Τελικά όταν έρχεται η ώρα να πληρώσω μου ζητάει €25 και δεν κόβει απόδειξη.

300515205934_4221

Το πρόβλημα κατά τη γνώμη μου είναι σύνθετο: ο υπερβολικά υψηλός ΦΠΑ (που όλοι θέλουν να αποφύγουν), η έλλειψη παιδείας, το κράτος-κατσαπλιάς που κοιτάζει να τα αρπάξει από όπου μπορεί χωρίς να υπάρχει όμως ανταποδοτικότητα, η κρίση που κάνει τον καθένα να θέλει να γλυτώσει (άμεσα) ό,τι μπορεί από το κόστος αγαθών και υπηρεσιών και τέλος η παντελής έλλειψη ελέγχων. Αν ο μοναδικός έλεγχος είναι ο πελάτης/καταναλωτής που θα πρέπει να τσακώνεται με τον πωλητή/προμηθευτή για μια απόδειξη (τη στιγμή που δεν υπάρχει άμεσο όφελος), τότε το παιχνίδι είναι χαμένο – για αυτό και δεν φοβάται κανένας αν ο πελάτης που μπαίνει στο μαγαζί του για πρώτη φορά είναι εφοριακός. Το αν θα ζητήσω απόδειξη εγώ είναι δικαίωμά μου (και όχι υποχρέωσή μου) και εξαρτάται από διάφορους παράγοντες και κυρίως από το συμφέρον μου.

Οι άλλοι παράγοντες είναι πολύπλοκοι και δεν έχω χρόνο να τους αναλύσω καν.

Breaking down (Μέρος Γ): Ο φούρνος μικροκυμάτων

Αφού επισκευάσαμε αυτοκίνητο και ψυγειοκαταψύκτη θεωρήσαμε πως κλείσαμε με τις ζημιές του Γενάρη, οπότε καθίσαμε την Κυριακή να φάμε οικογενειακά το μεσημεριανό μας. Το φαγητό ήθελε λίγο και γρήγορο ζέσταμα στο φούρνο μικροκυμάτων: Μόλις όμως ζεστάναμε τα δύο πιάτα των παιδιών και πηγαίναμε να βγάλουμε το τρίτο, το κουμπί που ανοίγει το φούρνο έμεινε μέσα, με ένα χαρακτηριστικό ήχο που υποδήλωνε μάλλον σπάσιμο πλαστικού. Το πιάτο είχε μείνει μέσα και ο φούρνος λειτουργούσε κανονικά κατά τα άλλα.

Αφού φάγαμε, έβαλα λίγο χρόνο να προσπαθήσω να ανοίξω την πόρτα του φούρνου αρχικά με ένα μαχαίρι ανάμεσα στην πόρτα και το σώμα του, μήπως και μπορούσα να σηκώσω το μάνταλο που ασφαλίζει την πόρτα. Αδύνατον. Τελικά ξεβίδωσα όλο το κέλυφος του φούρνου, το σήκωσα και είδαμε ότι όντως κάτι είχε σπάσει ή φύγει από τη θέση του (δύσκολο να πει κανείς στο σημείο που βρίσκεται). Προσπαθήσαμε για λίγο μήπως και αλλά μπα…

Δεν ξέρω αν αξίζει καν να επισκευαστεί ή απλά να αντικατασταθεί από ένα καινούριο. Εγώ λέω το 2ο πάντως.

Breaking down (Μέρος Β): Το ψυγείο

whirplool_arc_8120ixΕδώ και καιρό ο ψυγειοκαταψύκτης μας υπολειτουργούσε – βασικά λειτουργούσε κανονικά αλλά κάθε φορά που μπριζώναμε κάποια συσκευή σε οποιοδήποτε (σχεδόν) δωμάτιο, σταματούσε στιγμιαία το μοτέρ, ακουγόταν ένα χαρακτηριστικό “μπιπ-μπιπ” και μετά έκανε μια επανεκίνηση. Το ίδιο γινόταν συχνά και όταν απλά ανάβαμε κάποιο φως σε ένα από τα κοντινά δωμάτια.

Στην αρχή υποψιαστήκαμε τα ηλεκτρολογικά του σπιτιού (που απέχουν πολύ από το να είναι ικανοποιητικά και λειτουργικά) που μέσα από μικρές πτώσεις τάσεις (πχ. όταν ανάβει μια λάμπα ή μπριζώνεται μια συσκευή) μπορεί να προκαλούσαν θέμα στο ψυγείο, οπότε δοκιμάσαμε να το μπριζώσουμε σε σταθεροποιητή τάσης, ακόμη και σε UPS. Παρόλα αυτά, το πρόβλημα συνεχιζόταν.

(Μίλαμε για το ίδιο ψυγείο που παρότι No Frost, έπιανε πάγο και έπρεπε να κάνουμε απόψυξη κάθε καολοκαίρι όταν λείπαμε για διακοπές).

Τελικά Παρασκευή και 13 ξημερώματα αποφάσισε να μας αφήσει – το “μπι-μπιπ” συνεχιζόταν χωρίς να σταματά και το μοτέρ δεν μπορούσε να πάρει μπροστά, παρότι ακουγόταν κάτι σαν ρελέ που προσπαθούσε να το ξεκινήσει. Διαπιστώσαμε το πρόβλημα την Παρασκευή  το πρωί όταν ξυπνήσαμε, οπότε αναγκαστήκαμε να πετάξουμε τα περισσότερα τρόφιμα της κατάψυξης που είχε χάσει εντελώς την ψύξη της. Όλα αυτά παραμονή του πάρτι του μικρού μας, οπότε και είχαμε ένα ψυγείο γεμάτο τρόφιμα… Ψάξαμε αμέσως για τεχνικό που θα μπορούσε να έρθει να δει το πρόβλημα το απόγευμα, μόλις επιστρέφαμε κι εμείς στο σπίτι, αλλά μάταια – παρά τη γκρίνια και την κρίση όλοι είχαν αρκετή δουλειά.

Μετά από δεκάδες τηλεφωνήματα ήρθε ένας από αυτούς Σάββατο πρωί – με τον βοηθό του. Χωρίς δοκιμές (μόνο από την περιγραφή μας) κατέληξαν στο ότι φταίει η πλακέτα και λόγω του επείγοντος θα επιχειρούσαν την επισκευή της. Εναλλακτικά θα χρειαζόταν αντικατάσταση με νέα που θα κόστιζε περισσότερο (γύρω στα €200 υπολόγιζαν το ανταλλακτικό) και θα αργούσε 2-3 ημέρες, ανάλογα με τη διαθεσιμότητα. Τελικά είχαμε την επισκευασμένη πλακέτα εγκατεστημένη στο ψυγείο – και πλήρως λειτουργική πλέον – μέτα από 4 ώρες και με κόστος €100 (όμορφα και στρογγυλά).

Με τις υγείες μας.

Breaking down (Μέρος Α): Το αυτοκίνητο

Έπρεπε εδώ και καιρό να πάμε το οικογενειακό μας Opel Corsa για αλλαγή λαδιών και φίλτρου, και καθώς εργάσιμες ημέρες και ώρες δεν έχουμε πρόσβαση σε συνεργείο στην περιοχή που μένουμε, αποφάσισα να το πάω σε ένα συνεργείο κοντά στο γραφείο. Όλα ξεκίνησαν κανονικά, αλλά μόλις πέρασα τα 70-80 στη Βάρης-Κορωπίου το αυτοκίνητο άρχισε να τρέμει ολόκληρο, σα να μην προλάβαινε η αντλία βενζίνης να δώσει αρκετό καύσιμο στον κινητήρα. Στο πρώτο φανάρι δεν κατάφερε να κρατήσει το ρελαντί και έσβησε. Ψυχραιμία, τα έχω ξαναπεράσει με το Corsa: Ανάβω alarm και προσπαθώ να βάλω μπρος. Μάταια. Κορναρίσματα από πίσω, τα αυτοκίνητα προσπαθούν να αλλάξουν λωρίδα. Το αυτοκίνητο νεκρό, ίσα που γυρνούσε η μίζα. Με τα πολλά και με πάτημα γκαζιού πήρε μπρος και έφτασα στην παραλιακή. Στο φανάρι της Λ. Αλίμου ξανασβήνει, μετά από το σχετικό τρέμουλο. Πάλι τα ίδια από την αρχή, απλά πιο επικίνδυνα λόγω της μεγάλης ταχύτητας που αναπτύσσουν τα αυτοκίνητα πίσω μου. Μετά από 3-4 λεπτά πήρε μπρος.

Πάω στο συνεργείο, εξηγώ το πρόβλημα και μου λένε ότι θα το συνδέσουν με διαγνωστικό. Φαίνεται ότι η βλάβη είναι ένα ρελέ της αντλίας βενζίνης, αλλά δεν μπορούν να το επισκευάσουν, καθώς λείπει με άδεια ο ηλεκτρολόγος τους. Πακέτο. Επιστρέφω βράδυ πλέον στο σπίτι, προσέχοντας να μην ξεπεράσω τα 70. Σε κάποια φάση ξεχάστηκα και την πάτησα στην παραλιακή… πάλι η διαδικασία από την αρχή – απλά τώρα είναι σκοτάδι και ίσως λίγο πιο επικίνδυνο. Με τα πολλά κατάφερα και έφτασα σπίτι χωρίς να σβήσει ξανά, πηγαίνοντας με 40-50.

Η λύση: Ο πέθερός μου πήγε το αυτοκίνητο στο γνωστό του συνεργείο (που εμπιστεύεται εδώ και χρόνια) και αλλάχθηκε κάποια πλακέτα – ίσως ο αυτόματος – με κόστος €110. Δεν τολμάω να οδηγήσω το Corsa για να το δοκιμάσω, γιατί φαίνεται πως μόνο στα δικά μου χέρια ξεψυχάει – η γυναίκα μου σπάνια είχε πρόβλημα.

Με τις υγείες μας…

Η επίδραση της αυξημένης τιμής των καυσίμων στα επίπεδα κίνησης στους δρόμους

Μου φαίνεται σαν χθες (αν και ήταν μέσα στο καλοκαίρι) που η τιμή της αμόλυβδης κυμαινόταν μεταξύ €1,359 – €1,389, με αποτέλεσμα σε ορισμένες περιπτώσεις να μπορώ να βάζω ακόμη και Shell V-Power με λιγότερο από €1,4/L. Με το νέο έτος όμως, που έφερε νέες αυξήσεις στα καύσιμα, η τιμή της αμόλυβδης κυμαίνεται πλέον πάνω από το €1,5/L – σημαντική διαφορά για κάποιον που οδηγεί περισσότερα από 400 χλμ την εβδομάδα. Πώς όμως θα επηρέασει αυτή η αύξηση την κίνηση που επικρατεί στους δρόμους της Αθήνας? Προσωπικά σκέφτομαι τις εξής τρεις πιθανές περιπτώσεις:
  1. Μείωση της κίνησης: Η αύξηση της τιμής των καυσίμων θα αποθαρρύνει τη χρήση αυτοκινήτου σε όσους είτε δεν βγαίνουν πλέον οικονομικά ή ήταν οριακά να χρησιμοποιήσουν ΜΜΜ αλλά προτιμούσαν την άνεση του αυτοκινήτου τους. Επίσης θα αποθαρρύνει όσους χρησιμοποιύσαν περιστασιακά το αυτοκίνητο αντί των ΜΜΜ. Αναφέρομαι πάντα σε περιπτώσεις ανθρώπων που μπορούν να εξυπηρετηθούν από τα ΜΜΜ χωρίς να ταλαιπωρηθούν ιδιαίτερα. Σε συνδυασμό με την ακινησία αριθμού αυτοκινήτων λόγω της κατάθεσης πινακίδων (βλ. υψηλά τέλη κυκλοφορίας και αδυναμία πληρωμής τους), αναμένεται ακόμη χαμηλότερος αριθμός αυτοκινήτων στους δρόμους. Αποτέλεσμα: Λιγότερα αυτοκίνητα στο δρόμο, κυρίως όσων το έχουν πραγματικά ανάγκη (βλ. επαγγελματίες και όσους εξοικονομούν χρόνο με τη μετακίνηση με αυτοκίνητο σε σχέση με τα ΜΜΜ).
  2. Σταθερά επίπεδα κίνησης: Το αυτί του Έλληνα δεν ιδρώνει από αυξήσεις – έχει μάθει να χρησιμοποιεί το αυτοκίνητό του ακόμη και σε περιπτώσεις που θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί εύκολα και οικονομικά από ΜΜΜ (βλ. όσους εξυπηρετούνται από το Μετρό), ακόμη και για μικρές αποστάσεις, ακόμη και σε προορισμούς όπου είναι βέβαιος ότι δεν θα βρει καν θέση στάθμευσης για το αυτοκίνητό του (οπότε θα διπλοπαρκάρει/παρκάρει σε πεζοδρόμιο/θα κλείσει δρόμο ή λωρίδα με αλάρμ κ.ο.κ.). Αποτέλεσμα: Καμία μεταβολή στον αριθμό των αυτοκινήτων που κυκλοφορούν στους δρόμους της Αθήνας.
  3. Αυξημένη κίνηση: Ναι, μπορεί να συμβεί και αυτό. Λόγω της αυξημένεης τιμής της βενζίνης, οι οδηγοί θα στραφούν σε πιο οικονομικό τρόπο οδήγησης (βλ. hypermiling), με αποτέλεσμα να προκαλείται μποτιλιάρισμα από οδηγούς που αποφεύγουν να κινηθούν με υψηλές ταχύτητες ακόμη και σε άδειους δρόμους / λωρίδες δρόμων. Αποτέλεσμα:  Καμία μεταβολή στον αριθμό των αυτοκινήτων που κυκλοφορούν στους δρόμους της Αθήνας αλλά χαμηλότερες ταχύτητες κίνησης.

traffic-congestion-wer

Τι από τα τρία θα ισχύσει στην πράξη? Με δεδομένο ότι ο Έλληνας είναι αψυχολόγητος γενικά, μόνο ο χρόνος θα δείξει. Αν όμως έπρεπε πάντως να ποντάρω σε μία από τις τρεις επιλογές, θα έβαζα τα λεφτά μου στο 2 😉

Περί της ιατροφαρμακευτικής ασφαλίσεως στην Ελλάδα

Πρόσφατα προχώρησα στο κλείσιμο των βιβλίων μου ως ελεύθερος επαγγελματίας, αφού πλέον είμαι ασφαλισμένος στο ΙΚΑ. Αποφάσισα λοιπόν να δω τι γίνεται με το βιβλιάριο υγείας μου, έτσι ώστε να μπορώ να κάνω κάποιες εξετάσεις – αν μπορέσω (βλέπε παρακάτω).

1η στάση:ΙΚΑ της περιοχής μου. Πήγα εξοπλισμένος με το παλιό μου βιβλιάριο του ΙΚΑ (που το είχα πάντα στην άκρη, για πιθανή μελλοντική χρήση), βεβαιώσεις του νέου εργοδότη μου ότι είμαι ασφαλισμένος κλπ. Ομολογώ ότι έκανα τη δουλειά μου πιο γρήγορα από ότι περίμενα: Χρειάστηκε μόνο το παλιό βιβλιάριο (που ισχύει πλέον κανονικά) και μία υπεύθυνη δήλωση ότι δεν είμαι ασφαλισμένος σε άλλο φορέα – προσυμπληρωμένη παρακαλώ! Αν είχα τη διακοπή από τον ΟΑΕΕ δεν θα χρειαζόταν καν η δήλωση.

2η στάση: Κέντρο Υγείας της περιοχής μου. Πήγα χαρούμενος με το νέο-παλιό μου βιβλιάριο υγείας για να με δει οφθαλμίατρος και παθολόγος. Περίμενα υπομονετικά στη σειρά μου, για να ενημερωθώ ότι όχι μόνο δεν υπάρχει οφθαλμίατρος στο συγκεκριμένο Κ.Υ. οπότε θα πρέπει να πάω σε γειτονικό προάστιο (μένω στα Μεσόγεια) αλλά ούτε και παθολόγος – παρά μόνο γενικός ιατρός. Τους εξήγησα ότι χρειάζομαι μόνο να μου γράψει εξετάσεις αίματος και ούρων, καθώς νοιώθω ατονία, κόπωση και έχω ζαλάδες και θέλω να δω τι μου συμβαίνει. Κλείσαμε ραντεβού για τις 4/1/2017 (που δεν θα έχω άδεια) και μάλιστα όχι συγκεκριμένη ώρα: Πρέπει να πάω από τις 08.00, να πάρω νουμεράκι για να είμαι έτοιμος όταν ξεκινήσει ο γιατρός να βλέπει ασθενείς στις 09.00.

Θυμήθηκα πριν από μερικά χρόνια, που χρειαζόμασταν παιδίατρο για να γράψουμε κάποια εμβόλια, και από το ΙΚΑ της περιοχής μας μας είχαν παραπέμψει στη Ραφήνα ή στο Παίδων (στο Γουδί) – 40+ χιλιόμετρα από το σπίτι μας…

Όντας ασφαλισμένος συνεπής στις υποχρεώσεις του απέναντι στον εκάστοτε ασφαλιστικό φορέα, νοιώθω (για να το πω ευγενικά) εξαπατημένος καθώς δεν μπορώ να έχω τις παροχές που χρειάζομαι, όταν τις χρειάζομαι. Έχω την εντύπωση ότι ταλαιπωρούμαι χωρίς λόγο, ακόμη και για τα πλέον απλά θέματα και δεν έχω τις υπηρεσίες για τις οποίες πληρώνω…

Δοκιμή αναρτήσεων μέσα την πόλη

Όποιος θέλει να δοκιμάσει τις αναρτήσεις του αυτοκινήτου του σε άγριες συνθήκες αλλά δεν έχει χρόνο να φύγει από την Αττική, μπορεί να δοκιμάσει να πιάσει την οδό Χαϊδαρίου στον Πειραιά (Παπαστράτειο) από την αρχή της – κοντά στις γραμμές του Προαστιακού: Μιλάμε για έναν από τους χειρότερους δρόμους της Αττικής, και μάλιστα χωρίς εμφανείς λακκούβες (κάτι που τον κάνει ακόμη πιο επικίνδυνο).

Αν περνάς από εκεί και οδηγείς με πάνω από 20-30 χλμ/ώρα θα με θυμηθείς 😉

Παραλιακή: Ένας δρόμος ίσων ευκαιριών

Η παραλιακή είναι ένας δρόμος ίσων ευκαιριών, άσχετα με το αυτοκίνητο που έχει κανείς: Βλέπεις δίπλα σου οδηγούς να χτυπιούνται, να χώνονται και να κάνουν σφήνες (συνήθως χωρίς φλας), να περνάνε κόκκινα φανάρια κλπ. – μόνο για να τους πετύχεις στο επόμενο φανάρι. Είναι πιθανό να κάνεις μια διαδρομή από τον Πειραιά μέχρι τη Βάρκιζα και να συνεχίσεις να βλέπεις τα ίδια αυτοκίνητα γύρω σου.

Το μόνο που αλλάζει είναι η κατανάλωση: Κάποιοι πηγαίνουν με 5L/100 χλμ. και άλλοι με 15. Πακέτο για κάποιους, αδιάφορο για κάποιους άλλους.

Η κακή μέρα από το πρωί φαίνεται…

(This post is mostly about whining and grousing and I do these better in Greek, so I’ll skip English for this post!)

02.30: η σύζυγος δεν μπορεί να κοιμηθεί και θεωρεί πως πρέπει να ξυπνήσω κι εγώ – ανοίγει πόρτες, φώτα κλπ. Στη συνέχεια κοιμάται βέβαια. Κι εγώ μετά από λίγο.

05.00: Ο μεγάλος γιος ξυπνάει και θέλει να κάνει εμετό. Τον προλαβαίνουμε πριν λερώσει. Δεν μπορώ να ξανακοιμηθώ οπότε ξεκινάω να απαντάω σε emails της δουλειάς από τις 05.30 που έχουν κοιμηθεί όλοι στο σπίτι.

11.30: Η σύζυγος με ενημερώνει ότι ο μεγάλος γιος δεν είναι καλά (είχε ανακατωσούρες) και θα τον πάρει νωρίτερα από το σχολείο, να τον κρατήσει λίγο στη δουλειά της μέχρι να σχολάσει. Και η ίδια δεν αισθάνεται πολύ καλά…

12.00-14.00: προγραμματισμένη συνάντηση με φίλο που έχω να δω πολύ καιρό ακυρώνεται μετά από στήσιμο δύο ωρών. Έχω χάσει 2+ πολύτιμες ώρες από μια εντελώς πηγμένη ημέρα.

15.30: Τηλέφωνο από τη σύζυγο – μου λέει πως τελικά λιποθύμησε 2 φορές (!!) στη δουλειά και είναι στο σπίτι με τον μεγάλο γιο. Πρέπει να πάρει τον μικρό από τον παιδικό σταθμό και με ρωτάει πότε θα γυρίσω. Εγώ έχω τουλάχιστον 3 ώρες δουλειάς μπροστά μου και είμαι σε συνάντηση. Εξάλλου θέλω περίπου μία ώρα για να φτάσω σπίτι από το γραφείο.

16.30: Μαζεύω υλικό για να δουλέψω από το σπίτι, κάνω backup τα emails στον εξωτερικό δίσκο και φεύγω για το σπίτι. Στο δρόμο με πιάνει μια απίστευτη μπόρα. Φορούσα σακάκι (όχι αδιάβροχο μπουφάν) και όχι αδιάβροχα παπούτσια. Μπήκαν νερά παντού, ακόμα και στα καινούρια μου Geox παπούτσια…. Ακόμα και στο σακίδιο με το tablet. Επίσης γύρισε το ταπεράκι με το φαγητό μέσα στο σακίδιο και τα λάδια παραλίγο να βγουν από τη σακούλα και να κάνουν τα πάντα χάλια.

 17.15: Φτάνω σπίτι – σύζυγος και γιος με πυρετό, νηστικοί. Η σύζυγος τέζα στο κρεβάτι, ο γιος βλέπει παιδικά με τον μικρό. Δίνω κάτι στο μεγάλο να φάει για να πάρει αντιπυρετικό. Ταυτόχρονα στήνω το Laptop με το δίσκο για να αρχίσω να δουλεύω.

18.00: Ο ένας θέλει νερό, ο άλλος να φάει, η σύζυγος δε μπορεί να σηκωθεί κάν – 39 πυρετό. Ετοιμάζω λαπά για να φάνε. Στο μεταξύ δουλεύω σε παραδοτέα και απαντάω σε emails που πρέπει να φύγουν σήμερα.

20.00: Πάνω που έχω πάρει φόρα με τη δουλειά, κόβεται το ρεύμα. Εντελώς. Σε όλη την περιοχή. Είμαστε όλοι κομμάτια και άυπνοι, οπότε ετοιμαζόμαστε για ύπνο με τη βοήθεια ενός φακού. Και κοιμόμαστε κατά τις 21.00. Κι εγώ μαζί.

21.15: Ο μεγάλος ξυπνάει τη γυναίκα μου γιατί πονάει το δόντι του. Η γυναίκα μου ξυπνάει εμένα, που μόλις έχω κοιμηθεί. Πάνω που κοιτάμε τι έχει γίνει, έρχεται το ρεύμα.

21.30: Το ψυγείο έχει πάθει τραλαλά από τη διακοπή και σφυρίζει συνέχεια επάνω στο UPS που το έχω (για να το προφυλάξω από τις συνεχείς πτώσεις τάσεις). Για να βγάλω το UPS πρέπει να τραβήξω το ψυγείο και να σκαρφαλώσω σε καρέκλα. Είμαι περισσότερο από 100 κιλά αλλά ευτυχώς δεν σπάει.

23.30: Κλείνω δύο ώρες σερί που δουλεύω παραδοτέα και στέλνω emails  – ελπίζω να μην κάνω λάθος γιατί έχω αρχίσει να παραδίνω πνεύμα. Τουλάχιστον θέλω να τελειώσω σήμερα και να μην τρέχω μέσα στο Σ/Κ.

Η μέρα δεν έχει τελειώσει ακόμα – περαστικά μας!

 

Μια βδομάδα στα “κόκκινα”

Σάββατο 10/5: Νοιώθω πόνους στα κόκκαλα το μεσημέρι, και λίγο ζεστός. Θερμόμετρο. 37.5. Παίρνω τα πρώτα depon. Φαντάζομαι ότι είναι λόγω της κούρασης και των ταξιδιών των προηγούμενων εβδομάδων.

Κυριακή 11/5: Οι πόνοι συνεχίζουν, το ίδιο και τα δέκατα – ακατέβατα παρά τα αντιπυρετικά. Μέχρι το βράδυ έχω χτυπήσει 39.

Δευτέρα 12/5: Από νωρίς στο ΙΚΑ τις περιοχής για εξάταση από τον παθολόγο. 07.30 γράφω το όνομά μου στη λίστα, 09.30 έρχεται η σειρά μου. Στο μεταξύ ο πυρετός κάνει πάρτυ, νοιώθω κρυάδες και ζέστη εναλλάξ. Τυχερός που βρήκα μια βολική θέση, δυστυχώς όμως έξω από το γραφείο του προϊσταμένου ο οποίος αγνοεί επιδεικτικά το νόμο περί καπνίσματος σε δημόσιους χώρους. Η τσιγαρίλα που μου έρχεται κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα μου φέρνει αναγούλα – το στομάχι μου είναι χάλια ούτως ή άλλως…

Διάγνωση: Κάτι σε ίωση ή ιοειδές. Θα κάνει τον κύκλο της και θα περάσει μου είπε η γιατρός. Της είπα και για τις ζαλάδες που έχω κατά καιρούς, τη χαμηλή πίεση που μου βρήκαν την τελευταία φορά που πήγα να δώσω αίμα. Δε μου έγραψε εξετάσεις, πέσαμε πάνω στην απεργία των εργαστηριακών γιατρών και διαγνωστικών κέντρων. Ανύπαρκτες παροχές παρά τις εισφορές που πληρώνω κάθε μήνα. Χαμένα λεφτά… υπομονή μου είπε, χυμούς/νερά και αντιπυρετικά όσο έχω πυρετό. Φόρτωσα από το φαρμακείο και πήγα σπίτι.

Τρίτη 13/5 – Παρασκευή 16/5: Μαρτυρική εβδομάδα…πυρετός από 37,5 (με αντιπυρετικά) μέχρι 39 (χωρίς αντιπυρετικά). Ύπνος ελάχιστος, ιδρώνω/ξε-ιδρώνω όλη την ώρα. Τραγικός πονοκέφαλος, σουβλιές όλη την ώρα στο κεφάλι. Στομάχι χάλια, το μόνο που κατεβαίνει είναι λαπάς και φρυγανιές με τυρί (με το ζόρι για τα αντιπυρετικά). Ακατάστατος ύπνος, όποτε μπορώ λόγω πυρετού. Ξεκινά και απίστευτος ξερόβηχας που σπάει το κεφάλι – δεν μπορώ να κοιμηθώ. Η τηλεόραση τραγική – ορδές υποψηφίων των εκλογών σε κάθε εκπομπή, μιλάνε για ώρες χωρίς να λένε τίποτα. Λυώνω με τον Σεϊτανίδης Home (έχω μάθει απέξω προϊόντα και τιμές – άσε που ανοίγει και καινούριο πολυκατάστημα, γιατί το παλιό ήταν λίγο χωμένο στο πουθενά…) και την Gallery Τσαγκαράκη. Ταινίες στις 03.00, σειρές στις 04.30. Αν δεν καλυτερέψω θα πάω σε νοσοκομείο το Σ/Κ.

Σάββατο 17/5: Νοιώθω λίγο καλύτερα, πιο αραιά τα αντιπυρετικά, καθαρίζει το κεφάλι. Πρώτη φορά τρώω κάτι με όρεξη. Ο πυρετός δεν πέφτει κάτω από 37 ούτε με αντιπυρετικά, αλλά νοιώθω καλά. Επιτέλους κοιμάμαι σερί το βράδυ. Το στομάχι μου πλέον διαμαρτύρεται από την κατάχρηση αντιπυρετικών: ο συνδυασμός depon & ponstan το ταλαιπώρησαν. Άρχισα Mucosolvan για το βήχα, δεν πήγαινε άλλο. Έκλεισα επισήμως μια εβδομάδα με δέκατα και πυρετό…

Κυριακή 18/5: Πρώτη μέρα που νοιώθω πραγματικά καλά. Κοιμήθηκα καλά αν και ξύπνησα μούσκεμα όπως κάθε μέρα, έφαγα πρωινό και έβαλα θερμόμετρο. 36.7. Απίστευτο μετά από τόσες μέρες. Βγήκα έξω, ψήφισα, γύρισα σπίτι, έφαγα. Πάλι 37.5 αλλά χωρίς πόνο στο κόκαλα. Παίρνω πάλι depon. Ο βήχας είναι ακόμα ζόρικος και το στομάχι με καούρες, αλλά αυτά παλεύονται. Ελπίζω αύριο να είμαι καλύτερα, δεν πάει άλλο στο σπίτι.