1995 – 2011


Ήταν Οκτώβρης του 1995 όταν οι γονείς μου μου έκαναν δώρο ένα αυτοκινητάκι, ένα Fiat Cinquecento. Ήξεραν πόσο μου άρεσε η οδήγηση, είχα περάσει και με τις Πανελλήνιες στην πρώτη κατά σειρά πρότιμησης σχολή (τρομάρα μου!) και έτσι βρέθηκα να οδηγώ αυτό το τερατάκι! Στα χρόνια που πέρασαν περάσαμε πολλά μαζί, ταξίδια σε όλη την Ελλάδα σαν φοιτητής με τους φίλους μου (ήμουν από τους λίγους προνομιούχους με δικό τους αυτοκίνητο), από τη Σπάρτη μέχρι τη Φλώρινα. Πολλά χιλιόμετρα, πολλές ώρες στο δρόμο, πολλές αναμνήσεις, ακόμα και για κρεβάτι είχε χρησιμοποιηθεί πολλές φορές… μεγάλη συντροφιά αυτό το αυτοκινητάκι. Με αυτό έμαθα να οδηγώ, με αυτό πήγα τη γυναίκα μου στο μαιευτήριο, με αυτό πήρα τη γυναίκα μου και το μωρό πίσω στο σπίτι. 16 χρόνια σχεδόν το μοναδικό μου αυτοκίνητο.

Έβγαλε βλάβες στην πορεία, περάσαμε μέρες στα συνεργεία, Ιταλικό γαρ! Μια τα ηλεκτρολογικά και οι διακόπτες του, μια το ψυγείο, την άλλη η κρεμαγιέρα, κομμάτι-κομμάτι είχε αλλαχθεί σχεδόν όλη η μηχανή. Γύρισε πολλά συνεργεία, το πασπάτεψαν πολλοί μαστόροι, αλλά ό,τι και να γινόταν επέστρεφε ακόμα πιο δυνατό! Είχε ωραία οδική συμπεριφορά, σχεδόν σαν κάρτ, το καταλάβαινες στο δρόμο και στις στροφές. Δεν είχε ABS, δεν είχε αερόσακους, ούτε και πολλά ηλεκτρονικά καλούδια. Αυτή η απλότητα το έκανε να ξεχωρίζει ανάμεσα σε όσα αυτοκίνητα έχω οδηγήσει μέχρι τώρα.

Τα τελευταία χρόνια είχε παροπλιστεί: Μετά τη μετακόμιση στο Κορωπί, οι μετακινήσεις με αυτό ήταν ασύμφορες, είχαμε δίπλα μας μετρό, προαστιακό και λεωφορεία, οπότε ήταν ένα από τα περιττά έξοδα. Παρόλα αυτά, ήταν η πρώτη μου επιλογή για το σούπερ-μάρκετ τα Σάββατα, φορτωνόταν με ξύλα από τα ξυλάδικα της Λαυρίου το χειμώνα, κουβαλούσε έπιπλα και αντικείμενα, ήταν πολύ βολικό. Φτάσαμε με τα πολλά στα 130.000 χλμ και ακόμα πήγαινε το τερατάκι.

Στο τέλος άρχισαν τα προβλήματα όμως, κυρίως από την ακινησία: Τη μια έμεινε από μπαταρία, την άλλη είχε πρόβλημα με το injection και αυξήθηκε η κατανάλωση καυσίμου, ήταν και τα τέλη κυκλοφορίας και η ασφάλεια που συνεχώς αυξάνονταν, οπότε είπαμε να το παροπλίσουμε.

Σήμερα, 18/04/2011, βρέθηκε κάποιος να το πάρει και να το επισκευάσει. Να το βγάλει πάλι στο δρόμο και να κάνει πάλι τα χιλιόμετρα που τόσο καιρό του έλειπαν. Δεν ήμουν εκεί όταν έγινε η μεταβίβαση, μέσα σε λίγα λεπτά σε ένα ΚΕΠ. Δεν πρόλαβα καν να βγάλω μια τελευταία φωτογραφία στο τιμόνι του, που είχε αρχίσει να λυώνει από τη χρήση. Είχα αφήσει τα κλειδιά και τα χαρτιά του και απλά το πήραν. Θα χαρώ να το δω πάλι στο δρόμο να κινείται, άνετα όπως πήγαινε όλα αυτά τα χρόνια.

Καλό δρόμο Φιατάκι μου και σε ευχαριστώ για όλες τις διαδρομές μας!

Advertisements

4 thoughts on “1995 – 2011

  1. Σε ευχαριστώ Κωνσταντίνε. Πάντα χαίρομαι να βλέπω ότι είσαι εδώ τριγύρω!

    1. Πραγματικά! Παλιές, καλές εποχές, με τα μεταμεσονύκτια freeday σε περιοχές που ούτε είχαμε δει ποτέ!

      Έχει δει πολλά αυτό το αυτοκίνητο, περισσότερα από όσα μπορώ να θυμηθώ τώρα!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s